O gece uyuyamadım.
Telefonu defalarca elime alıp bıraktım. Bilinmeyen numaraya tekrar yazdım.
“Sen kimsin?”
Mesaj iletildi.
Dakikalar geçti.
Sonra ekran yeniden aydınlandı.
“Sorun yanlış soru.”
Kaşlarımı çattım.
“Doğru soru ne?”
Bu kez cevap daha kısa geldi.
“Beni neden göremiyorsun?”
İçime tarif edemediğim bir ürperti yayıldı.
Ertesi gün okul koridorları her zamanki gibi kalabalıktı. Herkes sınavlardan, dedikodulardan ve hafta sonu planlarından konuşuyordu. Ben ise tek bir şeyi düşünüyordum.
Mesajları.
Öğle arasında Aras yanıma geldi.
“Biraz yürüyelim mi?” diye sordu.
Normalde kimseyle konuşmayan biri için bu beklenmedik bir davranıştı.
Sessizce okulun arka bahçesine geçtik.
“Son birkaç gündür çok dalgınsın,” dedi.
“Gözlerinden belli oluyor.”
Ona her şeyi anlatmak istedim. Ama telefondaki son mesaj aklıma geldi.
“Aras’a güvenebilirsin… ama her şeyi anlatma.”
“Biraz uykusuzum,” demekle yetindim.
Aras başını salladı.
“Bazen bazı sırları tek başına taşımaya çalışmak insanı yorar.”
Bu cümleyi söylerken gözlerini kaçırmıştı. Sanki kendi geçmişinden bahsediyordu.
Dersler bittikten sonra okuldan çıkarken telefonum yine titredi.
“Saat altıda çatıya çık.”
Gönderen yine aynı bilinmeyen numaraydı.
Kalbim hızlandı.
Akşamüstü okul neredeyse tamamen boşalmıştı.
Merdivenleri yavaşça çıktım.
Çatı kapısını araladığımda rüzgâr saçlarımı savurdu.
Kimse görünmüyordu.
Tam geri dönecekken arkamdan bir ses geldi.
“Demek gerçekten geldin.”
Arkamı döndüm.
Aras…
Elinde telefonuyla bana bakıyordu.
“Mesajları sen mi atıyorsun?” diye sordum.
Aras hafifçe gülümsedi.
“Keşke bu kadar basit olsaydı.”
Tam o anda benim telefonum bir kez daha titredi.
Ekranda yeni bir mesaj belirdi.
“Arkana bakma.”
İçgüdüsel olarak başımı çevirdim.
Çatının diğer ucunda siyah kapüşonlu biri birkaç saniye boyunca hareketsiz durdu.
Sonra bir anda merdiven boşluğuna doğru koşarak gözden kayboldu.
Aras da aynı anda peşinden koştu.
Ben ise olduğum yerde donup kalmıştım.
Çünkü mesaj tam o sırada gelmişti.
Ve Aras’ın telefonu, o anda cebindeydi.