Hastanede 'ki o kaostan sonra, güvenlik gelip,dağ ayısı ile ailesini hastaneden çıkardı.
Kadın 'da zaten acı çekiyor,bu olanları öğrenince ki çığlıklarını unutamıyorum;
"Ben burada çocuğumun yasını tutarken,o şerefsiz bir de hala erkek çocuk derdinde mi?!Bu çocuk artık sadece benim!Boşanacağım o heriften!"
"Valla ne dersen de İren,kadınları resmen damızlık olarak görüp,bir de el kaldıran bir ayıya ;ACIMİYOM!"
"Bende ACIMİYOM iç ses!"
O karmaşadan sonra, başhekim ile Leman Hoca,yaşadıklarımı duyunca benden hastane adına, özür dileyerek erken çıkmama izin verdiler.
Üstümü değiştirerek,hızla hastaneden çıktım.
Bahçeye çıktığımda Racky ile Hugo'nun beni beklediğini gördüm, teşekkür etmek için,yanlarına doğru yürüdüm.
Hugo beni görünce gözü bir anda alnıma takıldı.
Rackyde,yaslandığı arabasından beni gördüğünde onun da gözü alnıma takıldı.
Alnımda ne var yaaa?
Yanlarına gelince Hugo kaşlarını çatarak,"Alnına ne oldu senin?"dedi bir anda.
Rackyde"Hugo haklı.Ne oldu gerçekten alnına İren,kanamış!"dedi.
Ayyyy doğru,teyze beni itince alnım duvara çarpmıştı ,yaşanan arbededen unutmuşun yarayı.....
Elimi alnıma götürünce,elime bulaşan kan ile göz göze geldim.
"Haaa bu mu?Muzefferin yanında ki yaşlı teyze beni itince alnım duvara çarpmıştı da.Ondan olmuş galiba,bir şey olmaz yaa pansuman yapar-"
Sözümü bitiremeden Hugo cebinden çıkardığı,kağıt mendil ile yarama nazikçe bastırdı.
Rackyde arabanın arka kapısını açıp beni nazikçe kolumdan tutup,koltuğa bindirdi.
20 dakika sonra..
"Hugo buna gerek varmıydı?Ben kendim yapardım."
"Saçmalama İren,sen kendin nasıl yapacaktın ki?Böylesi daha iyi!
Şu anda neredemiyim?
Hugo ile Rackynin evinde, Hugo'nun bana pansuman yapmasını bekliyorum.
Hastaneden çıkar çıkmaz onların evine gitmiştik.Rackyde yanımdaki koltuktan bizi izliyordu.
Nihayet pansuman biter bitmez,ayağa kalkıp,
"Teşekkür ederim Hugo, teşekkürler Racky!Ben artık eve gideyim.Müsaadenizle."dedim.
Bu sözümle Racky ayaklanıp,"Dur seni geçireyim o zaman.Haa unutmadan,eğer biri sana bir şey ederse hemen beni veya Hugo'yu ara.Tamam mı?"diye sordu.
Gülümseyerek"Tamam, merak etme.Ararım."dedim.
Hugo'da "Evet,Rus kızı! Başın derde girerse ,bir 'Alo 'demen yeterli !" diyerek bana sarıldı.
Kapıyı açıp gideceğim esnada göğsümde giren o korkunç acıyla elimi göğsüme götürüp,yüzümü acıyla buruşturdum.
"İren?!İyimisin?"diye sordu Racky endişeyle önüme gelirken,
Hugoda endişeyle "Rus kızı?!Ne oluyor?!"diyerek,elini omzuma koydu.Ben tepki bile veremeden bu seferde başımda korkunç bir ağrı hissettim.
Gücümün son kırıntıları ile "Kalbim... Kalp hastasıyım...."dememle gözümün kararıp,yere yığılmam bir oldu.
Gözlerim kapalı olmasına rağmen,her şeyi duyabiliyor ve hissedbiliyordum.
Tıpkı Hugonun beni kucağına alarak,arabaya bindiğini ve bir yandan beni uyandırmaya çalışırken,bir yandan da Rackynin de bana seslendiğini hissetmem gibi!
Evet,kriz geçirmiştim.....
10 yıl aradan sonra hem de!.....
Yarım saat sonra...
Yazarın anlatımıyla...
Racky elindeki araba anahtarı ile oynayarak,yanındaki yatakta uyuyan İrenin uyanmasını bekliyordu.
Hugo ise internetten,İrenin kalp hastalığı ile ilgili aramalar yapıyordu.
İkisininde kalp hastalıkları konusunda ciddi travmaları vardı.
En çok da Hugo'nun....
Neden mi?
Babaları son nefesini Hugo'nun kucağında vermişti çünkü!
O zamanlar Hugo 10,Racky 9, Bulut ise daha 2 yaşındaydı...
İkisininde bu kız hakkında garip bir hisleri vardı...
Sakin olun!Aşk değil!Korkmayın!
Şu kısacık zamanda,bu kızla aralarında garip bir bağ oluşmuştu...
Hele ki İren ikisininde yarı vampir olduğunu öğrenince,bu kasabayı terk edeceğini düşünmüşlerdi.
Ama İren bırakın kasabayı terk etmeyi,bu sırrı saklamaya çalışan kişilerden biri olmuştu....
