Bölüm 2

Bölüm 2 — Anahtarın SessizliğiEylül, haritayı iki eliyle tutarken kâğıdın titrediğini fark etti. Rüzgâr değildi bu; kendi içindeki aceleydi. Kayıp ilaç, artık bir kelimeden fazlasıydı. Süresi olan, beklemeyen, bulunmadığında sonuçları ağır bir şeydi.Yanındaki çocuk — Mert — anahtarı avucunda evirip çeviriyordu. Gülmüyordu. Hatta normalde ağzından düşmeyen o hafif alaycı bakış da yoktu yüzünde. Anahtar, sanki ona da bir sorumluluk yüklemişti.“Bu anahtar,” dedi Eylül kısık bir sesle, “bir kapıyı açıyor ama hangisini bilmiyoruz.”Mert başını salladı.“Ben genelde anahtarları kaybederim. İlk defa bir anahtar beni ciddiye aldı.”Eylül ona baktı. Liseli tipleriyle, sırt çantaları omuzlarında, gecenin ortasında durmuşlardı. Ne bir yetişkin vardı yanlarında ne de net bir plan. Sadece bir harita, bir anahtar ve zamanla yarışan bir ihtiyaç.Haritada işaretlenen nokta, okulun arka tarafındaki eski spor salonunu gösteriyordu. Yıllardır kapalıydı. Kimse girmiyordu. Girmemesi gerektiği için mi, yoksa kimse cesaret edemediği için mi, Eylül bilmiyordu.“Oraya girmemiz yasak,” dedi Eylül.Mert omuz silkti.“İyi. Yasak olmayan şeyler genelde işe yaramaz.”Spor salonunun kapısı paslıydı. Üzerinde uyarı levhaları vardı ama yazılar silinmişti. Anahtar deliği neredeyse görünmeyecek kadar eskimişti. Mert anahtarı yavaşça soktu. Bir an durdu.“Eğer açılırsa,” dedi, “geri dönüş yok.”Eylül gözlerini kapatmadı.“Zaten yok.”Anahtar döndü.Sessiz bir klik sesi, gecenin içinde fazla net duyuldu.İçerisi karanlıktı. Toz kokusu vardı. Eski tahtaların, unutulmuş eşyaların kokusu. Mert telefonunun ışığını açtı. Duvarlarda solmuş afişler, yerde kırık bir dolap, köşede üstü örtülmüş bir masa…Masaya yaklaştılar.Örtüyü kaldırdıklarında Eylül’ün nefesi kesildi.Masanın üzerinde küçük, metal bir kutu vardı. Üzerinde bir etiket:“Acil – Soğukta Saklanmalı”“Bu…” diye fısıldadı Eylül.Mert tamamlamadı. Gözleri kutudan Eylül’e kaydı.“Sanırım doğru yerdeyiz. Ama bu iş burada bitmez.”Eylül kutuya dokunmadı hemen.“Niye?”Mert kapıya baktı.“Çünkü kaybolan şeyler genelde tek başına kaybolmaz.”Ve tam o anda, dışarıdan ayak sesleri duyuldu.Bölüm 2 burada biterken, ikisi de aynı şeyi düşündü:İlacı bulmak zor olabilir ama onu buradan çıkarmak çok daha zor olacaktı.---Hazırsan Bölüm 3’te gelecekk⛄