Bölüm 5 – Zaman Kapısı
Bahar, altın renkli kapıya uzun süre baktı.
Kapının içinden sıcak bir ışık yayılıyor, sanki onu çağırıyordu.
“Annem…” diye fısıldadı.
“Babam…”
Koruyucu sessizce onu izliyordu.
“Kararını yalnızca sen verebilirsin.”
Bahar derin bir nefes aldı.
“Ben ailemi görmek istiyorum.”
Koruyucu başını salladı.
“O hâlde elini kapıya koy.”
Bahar titreyen eliyle kapıya dokundu.
Bir anda mağaranın içi ışıkla doldu.
Kristaller parlamaya başladı.
Su yükseldi.
Bahar’ın gözlerinin önünde yüzlerce görüntü belirdi.
Annesi…
Her gün sahile gelip onu bekliyordu.
Babası…
Aylarca teknelerle denizi aramıştı.
Mahallede herkes afişler asmıştı.
Televizyonlarda Bahar’ın fotoğrafı gösterilmişti.
İki yıl boyunca kimse onu bulamamıştı.
Bahar hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladı.
“Ben sadece iki dakika kaybolmuştum…”
Koruyucu yavaşça konuştu.
“Zaman Kapısı sana gerçeği gösterir.”
“Olanları değiştirmez.”
Bahar gözyaşlarını sildi.
“O zaman aileme nasıl kavuşacağım?”
Koruyucu mağaranın en derin yerine baktı.
“Tek bir yol var.”
“Nedir?”
“Kayıp Çocuklar Konseyi’nin iznini alman gerekiyor.”
Lina şaşkınlıkla araya girdi.
“Konsey mi? Ama onlar yüzlerce yıldır kimseyi geri göndermedi!”
Koruyucu başını eğdi.
“Çünkü hiçbir çocuk geri dönmek istemedi.”
Bahar hemen cevap verdi.
“Ben istiyorum.”
Mağaranın duvarları aniden sarsıldı.
GÜÜÜMMM!
Kristallerden biri çatladı.
Mavi ışık kırmızıya dönüştü.
Atlas korkuyla bağırdı.
“Olmaz!”
“Nöbetçiler geliyor!”
Derin karanlığın içinden siyah pelerinli üç kişi yavaş adımlarla ortaya çıktı.
Yüzleri görünmüyordu.
En öndeki kişi sert bir sesle konuştu.
“Yeni çocuk…”
“Senin buradan ayrılmana izin veremeyiz.”
Bahar korkuyla bir adım geri çekildi.
Ama bu kez kaçmadı.
Avuçlarında mavi su ışıkları yeniden parladı.
İlk kez gücünü kullanmaya hazırdı.