Bölüm 15

Gece, ormanın üstüne ağır bir örtü gibi çökmüştü.Ejderha kanatlarını yavaşça açtığında rüzgâr ağaçların dallarını iki yana savurdu. Gümüş pulları ay ışığında titreşiyor, devasa gölgesi toprağın üzerine düşüyordu.Ela ejderhanın önünde durdu. İçindeki mühür sakindi ama suskun değildi. Sanki bir şeyi bekliyordu.Aren yanına yaklaştı. “Buzun altındaki taşıyıcı… kuzeyde demişti.”Ela başını salladı. “İlk ona gideceğiz.”Ateş Perisi alevlerini titretti. “Kuzey soğuktur. Soğuk, karanlığı yavaşlatır ama öldürmez.”Su Elementali gölün yüzeyinden yükseldi. “Buzun altında saklanan güç en tehlikelisidir. Çünkü sabırlıdır.”Ejderha diz çöktü.Bu bir davetti.Aren Ela’ya baktı. “Hazır mısın gerçekten?”Ela’nın gözlerinde artık köy kızının çekingenliği yoktu. “Korkuyorum,” dedi dürüstçe. “Ama gitmezsek daha çok korkacağım.”Aren hafifçe gülümsedi. “İşte bu yüzden sen taşıyıcısın.”Birlikte ejderhanın sırtına çıktılar.Kanatlar açıldı.Ve yer, hızla geride kaldı.---Kuzey.Saatler sonra hava değişmeye başladı. Ağaçlar seyrekleşti. Toprak yerini kayalara bıraktı. Soğuk, kemiklere işleyen bir sızı gibi tenlerine değdi.Ela’nın nefesi buharlaşıyordu.Aren ona daha yakın durdu. Vampir kanı soğuğa dayanıklıydı ama Ela titriyordu.“İyi misin?”“Evet,” dedi ama dişleri birbirine çarpıyordu.Ejderha bir dağın yamacına indi.Her yer buzdu.Sessizlik, ormandaki sessizlikten farklıydı. Bu ölü bir sessizlikti.Ve o an…Ela’nın avucu yandı.Mühür karardı.“Burada,” dedi fısıltıyla.Dağın eteğinde, buzla kaplı dev bir mağara vardı. Girişinde çatlaklar siyah damarlar gibi yayılmıştı.Aren kılıcını çekti. “Bu hoşuma gitmedi.”Gölge Canavarı ay ışığından süzüldü. “Burası uzun zamandır uykuda.”Ela bir adım attı.Buzun üstünde yürürken çatırdamalar duyuldu.Mağaranın içine girdiklerinde hava daha da soğudu.Ve onu gördüler.Buzun içinde hapsolmuş bir figür.Genç bir erkek.Gözleri kapalı.Göğsünde mavi bir mühür.Ela nefesini tuttu. “O…”Su Elementali fısıldadı. “Buz Taşıyıcısı.”Tam o anda figürün gözleri açıldı.Mavi.Ama insan mavisi değil.Derin. Sonsuz. Donmuş bir deniz gibi.Buz bir anda çatladı.Aren Ela’yı geri çekti.Figür buzdan özgürleştiğinde yere yavaşça indi.“Geç kaldınız,” dedi sesi yankılanarak.Ela şaşkındı. “Bizi bekliyor muydun?”Genç adam başını hafifçe eğdi. “Seni hissediyorum. Gücün eksik. Parçalanmış.”Aren sertçe konuştu. “Sen de öylesin.”Adamın dudaklarında ince bir gülümseme belirdi. “Ben dengeyi seçmedim.”Mağaranın duvarları çatlamaya başladı.Buz sütunları yükseldi.Ela’nın mührü tepki verdi.Mavi ışıkla siyah ışık birbirine karıştı.Aren bağırdı. “Ela, geri çekil!”Ama çok geçti.Mühürler birbirini tanımıştı.Buz Taşıyıcısı elini kaldırdı.Yerden sivri buzlar fırladı.Ejderha kükredi.Ateş Perisi alev topuna dönüştü ama alevler buza çarpınca sönüyordu.Ela diz çöktü.İçindeki ışık titredi.Bu bir savaş değil, dedi içindeki ses. Bu bir çağrı.Ela ayağa kalktı.“Dur!” diye bağırdı.Buz Taşıyıcısı bir an tereddüt etti.Ela avucunu açtı.Siyah mühür bu kez kararmadı.Ortadan ince bir beyaz ışık sızdı.Kayıp Büyü.Buz çatlamayı bıraktı.Adamın gözlerindeki öfke zayıfladı.“Sen…” dedi yavaşça. “Gerçekten uyanmışsın.”Ela yaklaştı. “Birleşmek zorundayız. Yoksa denge çökecek.”Adamın yüzü sertleşti. “Ya ben dengeyi istemiyorsam?”Aren öne çıktı. “O zaman dünya yanar.”Sessizlik.Rüzgâr mağaranın girişinden uğuldadı.Buz Taşıyıcısı Ela’ya baktı.Uzun bir an.Sonra elini uzattı.“Adım Kuzey,” dedi.Ela elini tuttu.Temas anında ikisinin mühürleri parladı.Ama birleşmedi.Sadece…Tanıştı.Ve o an mağaranın tavanı sarsıldı.Uzakta siyah bir gölge belirdi.Ateş Perisi fısıldadı: “Geç kaldık…”Mağaranın ağzında karanlık bir siluet duruyordu.Gölge Canavarı geri çekildi.Su Elementali’nin sesi ağırlaştı: “Batıdaki Taşıyıcı…”Küllerin Efendisi gelmişti.Ve gözleri doğrudan Ela’nın üzerindeydi.