Fırtınanın merkezinde siyah bir kule vardı.
Ve kulenin tepesinde uzun pelerinli bir figür duruyordu.
Malreth.
Gözleri geceden bile karanlıktı.
“Elbette geleceksin,” diye fısıldadı, sanki Mira onu duyabilirmiş gibi.
“Elindeki güç bana ait.”
Elini kaldırdı.
Binlerce gölge yaratığı hareketlendi.
Savaş yaklaşmıştı.
Ama Malreth’in bilmediği bir şey vardı.
Kayıp büyü sadece bir güç değildi.
Bir kalpti.
Ve o kalp henüz tam uyanmamıştı.
