Yüzbaşı Katsu’nun katanası, dizlerinin üzerine çökmüş olan Kenji’nin boynuna doğru inmek üzereyken, vadiyi sarsan tek bir ses yükseldi. Aiko, elindeki ağır tırpanı düşünmeden Katsu’nun atının bacaklarına doğru savurmuştu. Atın acıyla kişneyip huysuzlanmasıyla Katsu’nun ölümcül darbesi boşa çıktı. Hayvanın dengesini kaybetmesiyle yüzbaşı çamurlu toprağa sertçe düştü.
Bu kıymetli saniyeler, Kenji’nin içindeki o sönmek üzere olan savaşçı ateşini yeniden alevlendirdi. Kenji, sol omzundan süzülen taze kana ve bedenindeki amansız sızıya meydan okuyarak ayağa fırladı. Aiko’yu tek hamlede arkasına aldı. Katsu yerdeki katanasına uzanmaya çalışırken, Kenji kılıcının kabzasıyla yüzbaşının çenesine sert bir darbe indirdi. Katsu acı içinde bilincini kaybederek yere yığıldı.
"Geri çekilin!" diye bağırdı hayatta kalan feodal askerlerden biri. Liderlerinin düştüğünü ve Kenji’nin gözlerindeki o gözü kara, geri adım atmayan öfkeyi gördüklerinde samurayların içine büyük bir kurt düştü. Askerler, Katsu’nun baygın bedenini de alarak yanan köy meydanından hızla uzaklaştılar. Ancak bu kesin bir zafer değildi; sadece büyük bir intikam ordusu geri dönene kadar kazanılmış çok kısa bir zamandı.
Köyün yaşlıları ve kadınları dumanların arasından çıkıp Kenji ile Aiko’nun etrafına toplandılar. Herkesin yüzünde korku ve hüzün vardı.
"Burada kalamazsınız," dedi Aiko’nun babası, sırtındaki kırbaç yarasına rağmen dik durmaya çalışarak. Kenji’nin önünde eğildi. "Bizi korudun samuray-sama. Ama Lord Takashi yarın sabah buraya tüm ordusunu yığacak. Eğer ikiniz bu dağları terk etmezseniz, bu köyün de sizin de hiçbir şansı kalmayacak."
Kenji, kılıcındaki kanı yavaşça sildi ve kınına soktu. Sol omzundaki yara derin hissediliyordu. Gözlerini Aiko’ya çevirdi. Aiko’nun yüzü is ve gözyaşlarıyla kaplıydı ama bakışlarındaki o hür, boyun eğmeyen ruh Kenji’nin içini titretti. "Gitmeliyiz Aiko," dedi, sesi bu kez bir emirden ziyade bir rica gibiydi. "Benim gölgem bu köye sadece ölüm getirir."
Aiko arkasına, doğup büyüdüğü, pirinç ektiği topraklara baktı. Ailesini arkasında bırakmak içini paramparça ediyordu ama Kenji’nin kendisi için döktüğü kanı, bozduğu yemini gördükten sonra onun yalnız başına ölüme yürümesine izin veremezdi. "Seninle geliyorum," dedi, elini Kenji’nin sağlam olan sağ elinin içine bırakarak. Sınıf farklarının ördüğü o koca duvar, iki elin birbirine kenetlenmesiyle o an tamamen yıkıldı.
Gecenin karanlığı Yamagata dağlarının üzerine çöktüğünde, iki aşık köyün arkasındaki sisli ve kayalık dağ geçidine doğru yola çıktılar. Bu geçit, sadece köylülerin bildiği, dik ve tehlikeli bir patikaydı. Rüzgar dağların tepesinde vahşi bir kurt gibi uluyor, dondurucu yağmur Kenji’nin açık yarasını daha da sızlatıyordu.
Kenji patikanın ortasında acıyla sendeledi ve bir kayanın kenarına tutundu. Soluğu kesilmişti. "Beni burada bırakmalısın Aiko," diye fısıldadı, bilinci yavaş yavaş kapanıyordu. "Ben bir Ronin’im. Benim kaderim bir dağ başında son bulmak. Sen köye dön, seni bağışlarlar."
Aiko, Kenji’nin devasa gövdesini kollarıyla destekledi. Gözlerindeki yaşlar yağmur damlalarına karışıyordu. "Seni asla bırakmam Kenji!" diye haykırdı rüzgara karşı. "Sen bana toprağa düşen her cana su verilir demiştin. Şimdi benim canım sensin. Eğer bu dağlarda öleceksek, birlikte öleceğiz."
Aiko, şifalı dağ bitkilerini kendi elleriyle çiğneyip Kenji’nin kanayan omzuna bastırdı ve elbisesinden yırttığı kumaş parçasıyla yarayı sımsıkı sardı. Kenji, kadının bu insanüstü çabası ve sevgisi karşısında hayata yeniden tutundu. Aiko'nun o küçük bedeni, koca bir samurayın hayatını o dik dağ patikasında omuzlamıştı.
Şafak vakti dağların ardında belirdiğinde, geçidin sonundaki düzlüğe ulaştılar. Karşılarında, feodal beyin topraklarının bittiği hür dağlar uzanıyordu. Ancak arkalarından gelen meşale ışıkları, takipçi samurayların izlerini bulduğunu gösteriyordu. Zaman daralıyordu ve büyük finale giden o son dönemeç başlamıştı.