Sabah uyandığımda hareket edemeyecek kadar kötü hissediyordum. Çok fazla başım ağrıyordu. Annemi çağırmak istedim ama sesim de kısılmıştı. Garip bir şekilde hasta olmuştum, dün çok iyiydim, enerjim yerindeydi. Ne oldu da böyle oldu, bilmiyorum.
Anneme seslenemeyeceğim için mesaj attım. Beş dakika sonra annem mesajımı gördü ve yukarı çıktı. Kapıyı açtı ve içeri girdi. Ayak ucumda oturdu ve iyi olup olmadığımı sordu.
"Ben hiç iyi değilim anne. Boğazım yanıyor, galiba ateşim var," dedim.
Annem, "Tamam, bugün gezimizi iptal edip babanla senin için ilaç almaya gidelim, olur mu? Sen biz gelene kadar belki iyi olursun," dedi.
"Tamam anne, çabuk gelin ama," diye cevap verdim.
Annem, "Tamam, çabuk geliriz Zümra. Şimdi biz hazırlanıp çıkacağız. Evin yedek anahtarı salondaki masanın üstünde, tamam mı? Hava almak istersen diye söylüyorum. Şimdi ben aşağı gidiyorum, babanla hazırlanıp çıkacağız, tamam mı? Bir şey olursa ara," dedi.
Annem beni alnımdan öpüp aşağı indi. "Tatili mahvediyorum," diye düşündüm. "Umarım çabuk iyileşirim."Birkaç saat uyumaya çalıştım ama başarısız oldum. Aşağı indim ve dünden kalan pizzayı ısıttım. O ısınırken dün duyduğum sesi düşündüm, içim ürperdi. Yaklaşık on dakika boyunca o sesi düşündüm. Sonunda pizzam ısınmıştı. Bir tabağa koydum ve o değişik kokulu oturma odasına gittim. Neden oraya gittiğimi bilmiyorum, içimden bir ses orada yememi söylüyordu.
O odaya girdim, tabağımı elime alarak yemeğe başladım. Yerken bir yandan Nur'la yazışıyordum ama bir anda Nur görüntülü aradı. Aramayı açtım. Nur bir saniye bakıştıktan sonra korkmuş bir şekilde "Kanka, arkandaki kim?" diye sordu. Bu soru beni çok germişti. Hızlı bir refleksle arkamı döndüm ama hiçbir şey yoktu. Tam Nur'a şaka yaptığı için kızacakken Nur telefonu kapatmıştı.
O, öyle yapacak biri değildi. Acaba ben mi kapattım diye düşündüm. Çok korkmuştum. Nur'u tekrar aradım ve odadan hızla ayrıldım. Merdivenleri hızla çıkıp odama koştum, kapıyı kapattım. Nur sonunda açtı, "Ne oldu kanka? Neden aradın?" diye sordu. "Ne olduğunu hatırlamıyor musun?" diye sordum, nefes nefese kalmıştım. Nur, "Neyi hatırlayacağım kanka? İyi misin? Niye nefes nefese kaldın, beni meraklandırıyorsun," dedi. Ben o an ne diyeceğimi bilmiyordum. Kendi kendime "Acaba hayal mi gördüm?" dedim. Nur'u fazla endişelendirmeden vedalaşıp telefonu kapattım.
Çok fazla korkmuştum, odadan çıkacak cesaretim yoktu. Kapının önüne yığıldım. Acaba Nur şaka mı yapmıştı diye şüphelendim. Yaklaşık iki saat odadan çıkamadım. İki saatin sonunda ise çıktım, yarım kalan pizzamı almaya. O odaya girdim, pizzamı alıp diğer oturma odasına doğru koştum. Diğer oda daha güvenli geliyordu. Sabırla annemi ve babamı bekledim ama özellikle annemi.