Gece boyunca Ceyda gözlerini bir türlü kapatamadı. Çadırının içinde sessizdi, ama dışarıdaki karanlık gece, her an her şeyin olabileceği bir yer gibi hissediliyordu. Kafasında tuhaf düşünceler dönüp duruyordu. O siluet… O varlık… Ne vardı orada? Ne bekliyordu?
Bir ara uykusuzluktan sinirleri bozulmuştu ki, dışarıdan bir ses duydu. Yavaşça, dikkatlice çadırın kapısını araladı. Gözleri karanlığa alışmaya çalışırken, geceyi aydınlatan ay ışığından başka hiçbir şey görünmüyordu. Kampın etrafı sessizdi, ancak bir şeyler vardı. Bir şey, garip bir şekilde sessizliğini koruyarak onlara göz kulak oluyordu.
Ceyda, içindeki korkuyu yenecek kadar cesaret buldu ve çadırdan dışarı adım attı. Hemen birkaç adım attı ve diğer arkadaşlarının çadırlarını gözden geçirmeye başladı. Yavaşça, her adımda kalbinin atışları hızlandı. Çevresindeki sessizlik, her bir yaprağın düşüşüyle daha da derinleşiyordu.
Birden, çadırın uzağında bir hareket fark etti.
Hızla o yöne doğru gitti, ama ne? Hiçbir şey yoktu. Sadece gece.
Ama o sırada, bir şey fark etti. Arka planda, bir şeyin ışıldadığı gibi görünen bir şey vardı. Hızla telefonunu çıkarıp, kamerayı açtı ve ışığı çakarak o yeri yakalamaya çalıştı.
Bir anlık bir ışık parlaması, kameranın objektifine yansıdı. Ceyda, telefonunun ekranına baktığında, dehşet içinde kaldı. Kamerada, bir gölge silueti, tıpkı önceki gece gördüğü gibi bir yerden geçiyordu, ama çok daha yakındı.
"Hayır…" diye fısıldadı, ekranı titreyerek. Görüntü netti: Karşısındaki karanlık ormanda biri yürüyordu, ama yüzü bulanıktı. Sadece bir siluetti, ama çok fazla detay vardı. Bir el, bir kafa, birkaç adım… Sanki biri onu izliyordu.
Ceyda hemen arkasını döndü ve çadırına dönmeye karar verdi. Ama o anda, bir ses duydu. Ses, bir çalıdan geliyordu. Yavaşça döndü, nefesini tutarak.
Görünmeyen bir şey hareket etti.
Birinin adım sesleri!
Ceyda hızla çadırına gitti ve içine girdi. Hemen telefonunu çaldı ve Rekin'i aradı.
"Rekin, bir şey var! Ormanda bir şey gördüm, biri vardı!" dedi, sesindeki korkuyu saklayamıyordu.
Rekin’in sesi hemen telefondan geldi. “Ne diyorsun Ceyda? Sakin ol. Kimse yok, sadece rüzgâr. Şu an herkes uyuyor, biz de uyumalıyız. Yarın sabah birlikte araştırırız, tamam mı?”
Ama Ceyda telefonun diğer ucundaki sesin çok da rahat olmadığını fark etti. “Rekin, bana inan, burada bir şey var. Ben bunu… hissettim.”
Rekin’in sesindeki belirsizlik ve kaygıyı net bir şekilde duyabiliyordu. “Tamam, tamam. Ama önce bir sakinleş. Biz burada, hepimiz birlikteyiz. Korkmana gerek yok. Ne olur, biraz dinlen.”
Telefonu kapattıktan sonra Ceyda derin bir nefes aldı ve gözlerini kapatıp uyumaya çalıştı. Ama düşünceleri, o siluetin silueti, gece boyunca peşini bırakmadı. İçindeki korku büyüdükçe büyüdü.
**
Ertesi sabah, kampın etrafındaki hava yine soğuk ve garip bir şekilde sessizdi. Ceyda, diğerleriyle kahvaltı yaparken, hep aynı düşünceleri kafasında dolaştırıyordu. Orman… O siluet… Bir şey vardı, ama kimse ona inanmak istemiyordu.
Gizem, kahvaltı masasına yaklaşırken, Ceyda’yı dikkatle inceledi. "Dün gece bir şey oldu, değil mi?" diye sordu, gözlerinde hafif bir sorgulama vardı. "Bir şeyin var olduğunu hissediyorum."
Ceyda bir an şaşkınlıkla ona bakarken, Gizem hafifçe gülümsedi. "Gördüğün şeyin aslında bir hayalet olduğunu düşünmüyorum. Belki sadece bir gece rüzgarıydı. Ama burada… burada olan bir şeyler var."
Ceyda, Gizem’in sözlerine dikkatle kulak verdi. Gizem, genellikle mantıklı düşüncelerle hareket ederdi. Ama bu kez, ciddiydi. “Hadi, bu gece biraz daha dikkatli olalım,” dedi Gizem. “Ve bence, geceyi geçireceğimiz bu kamp yerinin biraz geçmişine bakmalıyız.”
"Geceyi…" Ceyda mırıldandı, hala dün gece gördüğü şeyin etkisi altındaydı. "Geceyi burada nasıl geçireceğiz?"
Leyla yanlarına geldi ve gülümsedi. “Hadi, biraz eğlenelim, belki her şey daha iyi olur. Akşam bir şeyler planlayalım. Her şey güzel olacak.”
Ama Ceyda’nın içinde bir his vardı, bir his ona kötü bir şeylerin yolda olduğunu söylüyordu.
Bir şeyler kesinlikle oluyordu.
Ve Ceyda, o karanlık ormandan ve görünen ama kaybolan siluetten bir türlü kurtulamıyordu.