Sanki bu dünyadaki her şeyden ben sorumluymuşum gibi,
Sanki her şeyi benim düşünmem gerekiyormuş gibi,
Kafamın içindeki düşünceler tüm vücudumu ele geçirmiş gibi,
Hiçbir şeyin altından kalmamayacakmışım gibi,
Çaresizlik tüm uvzumu kaplamış gibi,
Düşünceleri kelimelerle anlatamamak ne zormuş,
Hislere tercume ifadelerin olmamasi ne kadar yorucuymuş,
Hiçbir şey düşünmek istemiyorum artık.
Boşverip her şeyi kurtulmak istiyorum,yapamıyorum.
Aglamak istesem ağlayamıyorum ,rahatlamak ne kadar da zormus meğerse.
Sessizligi özlüyorum halbuki sessizliğin içinde kaybolup gitmişim de kurtulamıyorum.sessizliğin sesi ele geçirmiş adeta.
Her an her dakika peşimi bırakmayan karmaşa büyüdükçe büyüyor ve içinde hapsoluyorum.
Bulantılar,baş dönmeleri,vücudum da artık yorgun düştü.O da bilmiyor nasil tepki verilir ve yahutta nasıl kurtarılır.
İnsan hiç neye kaygı duyduğunu bilmeden kaygılanır mı?
Neyi kafasına taktığını bilmeden onunla savaşmaya çalışır mı?
Nereye gideceğini bilmeden yürümeye çalışır mı?
Çaresizlik ne kadar da acı.İnsanı derinden etkiliyor,adeta yüreğini deliyor da elinden bir şey gelmiyor.
-İREM K.
