Bölüm 2

Uçak hareket ederken içimi tarifsiz bir korku kaplamıştı. Hiç bilmediğim bir şehre gidiyordum. Belki de Hatice ablayı dinleyip şehir seçimi yapmalıydım. Nereye gideceğime bir türlü karar veremeyip işimi şansa bırakmıştım. Sonuçlar açıklandığındaysa bu kadar uzak bir yer çıkmasına şaşırmıştım ama aynı zamanda içimi garip bir heyecan kaplamıştı. Hatice ablayla konuştuktan sonra hastane yönetimiyle iletişime geçip en kısa sürede göreve başlamak istediğimi söylemiştim. Hastanede doktor açığı bulunduğu için hemen kabul etmişlerdi. Sonrasında ihtiyacım olursa diye bir iletişim numarası vermişlerdi. Verdikleri numarayı arayarak kalacak yer ayarlamış ve yola koyulmuştum. Sadece Hatice ablanın haberi vardı gittiğimden. Ne haber vermediğim için kızacak arkadaşlarım ne de benim için endişelenecek bir babam vardı. Annemi daha 6 yaşındayken kaybetmiştim. Babama ne zaman annemle ilgili sorular sorsam kızardı. O kızınca Hatice abla beni yanına alıp, annemi anlatırdı. Kalp hastasıymış annem. Dedem ve anneannem biricik kızlarının babamla evlenmesini istememişler. Ama annem, babama inanıp her şeyi geride bırakmış. Kaçtıklarını öğrenince dedem annemi bir daha affetmemiş. Yıllar geçtikçe annem bu duruma alışmış ama dedemin ölüm haberini alınca o da kalp krizi geçirip vefat etmiş Tabii bu, babamın bana anlattığı yalan hikayeydi. Gerçekte olan ise çok farklıydı. Annem, kardeşime hamileymiş. Bunu öğrendiğinde heyecanla babama söylemek için şirkete gitmiş ama babamın odasına girdiğinde babamı ve en yakın arkadaşını birlikte görmüş. Babama boşanacaklarını söyleyip beni alarak evi terk etmiş. O gece annesini arayıp yola çıkacaklarını söyleyeceği sırada dedemin öldüğünü öğrenmiş. Şu hayatta en sevdiği iki erkeği de kaybetmenin acısına dayanamayıp kalp krizi geçirmiş. Doktorlar çok uğraşmışlar hayata dönsün diye ama annemin kalbi yaşadıklarına dayanamamış. Bana bunları yıllar sonra Hatice abla anlatmıştı. Gerçeği anlatmaması için babam benimle tehdit etmiş Hatice ablayı. O da beni annemin emaneti olarak gördüğü için babamla tek bırakamamış. Her şeyi saklamış. Bütün bunları neden şimdi anlattığını sorduğumdaysa " Çünkü artık kendi ayaklarının üstünde durabiliyorsun, kimseye muhtaç değilsin." demişti. İşte o zaman İstanbul' dan kaçmaya karar vermiştim. Yol boyu düşünüp durmuştum artık geçmişi düşünmeyecek ve kendime odaklanacaktım. Bunca yılı, başkalarına kendimi sevdirmeye çalışarak geçirmiştim. Ama artık ben kendimi sevecektim. Uçaktan inince sert hava yüzüme çarpmıştı. En kısa zamanda alışveriş yapmam gerektiğine karar verip, yola koyuldum. Havalimanındaki güvenliğe otobüslerin yerini sorduktan sonra gösterdiği duraktan biletimi alıp araca bindim. Otobüse binince Aylin hanıma mesaj attım. Kendisi hastane yönetiminin numarasını verdiği kişiydi. Hastanenin genel sekreteri olarak yeni gelen personellerle ilgilenilmesi için bu departmanı kurmuşlardı. Aylin hanım bana kalacak bir ev ayarlayıp, kasaba hakkında birçok bilgi vermişti. Kasaba kışın yoğun kar altında kaldığını, bu yüzden çoğu zaman şehre ulaşım sağlanamadığını söylemişti. Buradaki insanlar bu tarz durumlarda sorun yaşamamak için ihtiyaç duyabilecekleri her şeyi depoluyorlarmış bu yüzden . Otobüsten indiğimde beni Ayşin hanım karşılayacaktı. Yolculuğun geri kalan süresi boyunca uyumaya çalıştım ama bir türlü düşünmeden duramıyordum. Bu yüzden yapacaklarımı sırayla telefonuma not almaya başladım. Önce evi gezecek sonra çarşıya gidip eksiklerimi tamamlayacaktım. Şansım yaver giderse hastaneye uğrayacak vaktimiz kalırdı belki. Otobüs yavaşlamaya başlayınca kafamı telefonumdan kaldırdım ve camdan dışarıya baktım. Küçük bir yerdi. Kış mevsimi daha başlamamış olsa da insanlar şimdiden kendini soğuktan korumak için sıkıca giyinmişlerdi. Otobüsten inince soğuk rüzgar karşıladı beni. Korkmuştum. Rüzgardan mı yoksa yaptığım yeni başlangıçtan mı? Emin değildim. Geri dönmek için geç kalmıştım. Kendimi sakinleştirmeye çalışırken, çalan telefonumla biraz daha kendime gelmiştim. Arayan Aylin hanımdı.