Sabahın köründe duyduğum alarm sesiyle sinirle gözlerimi açarken, üstüne bir de annemin bağırışlarıyla gerçekten muhteşem bir güne gözlerimi açtım.
— Kardeleeen! Kalksana artık! Yine okula geç kalacaksın!
Sinirle sızlanırken başımı yatağa gömüp bağırdım:
— 5 dakika daha anneee...
Gözlerimi kapatırken uykuya dalmam zaten birkaç saniye sürmüştü... Ta ki yüzüme yediğim bir sürahi soğuk suya kadar. Soğuk suyla hızla çığlık atıp yataktan fırlarken öfkeyle bağırıyordum:
— Abi! Sen delirdin mi?! Manyak mısın sen?!
Abimse bu sırada gülerek beni kolumdan çekip kendi kolları arasına almıştı. Sinirle çırpınıp abimden kurtulmaya çalışırken sanki bu daha da hoşuna gidiyormuş gibi beni daha da sıkı sarıp ıslak saçlarıma dudaklarını bastırmış ve gülmesini bastırmaya çalışmıştı.
— Kızma abisinin çiçeği, okula geç kalacaksın. Annem seni terlikle mi uyandırsaydı?
En sonunda abim Demir'in kollarından kurtulamayacağımı anlayınca mecbur teslim olmuştum. Başımı omzuna gömerken mırıldandım:
— Hayır ama bir sürahi su dökmene gerek yoktu abi!
Demir'in tekrar gülmesini bastırdığını göğsünden yükselen seslerden anlamıştım.
— Sonra uyanmıyorsun ama çiçeğim. Hem yüzünü yıkamana da gerek kalmadı bak, sana zaman kazandırmış oldum.
Sinirle abimin göğsüne vurup onu iterken kaşlarımı çatıp yüzüne baktım.
— Her seferinde yağ gibi üste çık...
— Sen dün bütün gece yine bilgisayarda mıydın?
Abimin sorusuyla bir an donakalırken bakışlarının masamda olduğunu fark ettim ve masaya baktım. Bilgisayarın ekranı hâlâ hafif aralıktı. Bakışlarımı tekrar abime çevirirken umursamazca omuz silktim ve mırıldandım:
— Sene sonu proje ödevi... Biliyorsun, şimdiden başlasam ancak biter. Hoca ödevi vermeden başlayayım dedim.
Abim bakışlarını bana çevirirken hafifçe kaşlarını çattı:
— Şu uygulama tasarımı mı?
— Evet.
Abim gözlerini devirirken mırıldandı:
— Şu boş işler yerine derslerine odaklanırsın umarım.
Sinirle abimin göğsüne vururken geri çekildim. O da karşılık olarak saçımı hafifçe tutup çekerken küçük bir çığlık atıp saçımı kurtarmaya çalıştım.
— Abi bırak!
— Sen başlattın ama?
— Tamam özür dilerim, bırak!
Abim sırıtarak bana bakarken saçımı bıraktığında tekrar beni kendine çekip yanağımı öptü.
— Hadi mutfağa, annem yoksa ikimizi de haşlanmış yumurta yapar, haberin olsun.
Kaşlarım çatık bir şekilde abime bakarken sözleriyle sırıtıp başımı salladım.
— Tamam, geliyorum birazdan.
Abim sırıtarak bana son kez bakıp göz kırptı ve arkasını dönüp odadan çıktı.
Odadan çıktığında hızla masanın üzerindeki bilgisayarıma ilerledim. Kodları kaydettikten sonra bilgisayarı kapattım. Yazdığım uygulama kodları... Sadece bir gece değil, gecelerimi harcadığım ve harcamaya devam ettiğim uygulama kodları... Yalandı ve ben hiç istemesem de abime bu konu hakkında yalan söylemiştim. Öyle bir proje ödevi yoktu; benim kendi tasarladığım bir uygulamaydı. Ama onlara söyleyemezdim çünkü eğer öğrenirlerse nasıl yazılım bildiğimi soracaklardı. Çalışmak için kütüphaneye gitme bahanesiyle aslında gizlice yazılım dersi aldığımı öğreneceklerdi, bu da evde tam bir kaos çıkarırdı. Derslerimden başka hiçbir şeyle uğraşmamı istemiyorlardı ama sorun şuydu ki ben bunu seviyordum... Onlar için ne kadar gereksiz bir uğraş ve hobi olsa da... Ve tasarladığım bu uygulamayla çığır açacaktım.
Gülümseyerek son kez bilgisayara bakarken annemin sesiyle düşüncelerimden kopmuştum:
— Kardelen, neredesin kızım?! Gel sofrayı kurmama yardım et! Okulun ilk günü geç kalmak duyulmuş şey değil!
Annemin homurdanmaları ve söylenmeleri yukarı kadar gelirken gülmeye başladım:
— Geliyorum, geliyorum!
Arkamı döndüm, odadan çıkmadan önce son kez bilgisayara baktım ve odadan çıkıp kapıyı kapattım. Anlaşılan hayallerim şimdilik bekleyecekti ama benim maceram çoktan başlamıştı...
