"Bir daha bana o kelimeyi kullanırsan senin gırtlağını keserim."
Kaşlarını çatmış bana bakıyordu. Elinden gelse şuracıkta beni öldürebilirdi ama o, eziyet etmeyi seçiyordu. Bir anda üzerime atılıp bileğimden yakaladı ve kırık bardağı elimden aldı. Yüzüme yediğim sert tokatla tekrar bilincim bilinmezliğe yolculuk yaptı.
Ne kadar bilincim kapalı kalmıştı bilmeden gözlerimi araladım ve adam burada yoktu, gitmişti. Poşetin içinde duran ilacı çıkarıp baktıktan sonra komodinin üzerine koymuştu. Gerçekten de yememiştim ilacı ve özel günümdeydim. Sanırım bu, vahşi adamı benden biraz da olsa uzak tutmuştu. İlacı yemiş olsaydım hayvan herif yine bana dokunacaktı. Artık bu durumdan çıkmak istiyordum. Dayanamıyordum. Bu durum midemi bulandırıyordu.
Yataktan kalkıp kapıya doğru yöneldim. Belki bir umut diye kapı kolunu indirdim ve gözlerime inanamadım. Kapı açıktı. Sanırım sinirle çıkınca açık unutmuştu. Sesiz hareket etmeye çalışarak vücudumun ağrısını ve halsizliğimi bir tarafa atıp dış kapıya yöneldim. Kimse yok gibiydi. Hiçbir ses duymuyordum.Dış kapının kolunu kavrayıp indirdim ve içimi bir sevinç daha kapladı. Bu kapı da açıktı. Kapıyı sonuna kadar açık binanın kısa girişini bitirip nihayet dışarı çıktım.
Etrafa baktım, neyse ki kimse yoktu. Ayağıma hiçbir şey giymeden kendimi karşı sokağa bıraktım ve koşmaya başladım. Nereye gideceğimi bile bilmeden sokak aralarına dalıyordum. Üç dört sokak ilerledikten sonra bir kadın gördüm ve elinde bir cep telefonu tutuyordu. Kadına yönelip önünde durdum. Ondan annemi aramak için telefonu rica ettiğimde, sağolsun vermişti. Annemin numarasını ilk hatırlayamadım. Kendime biraz düşünme fırsatı verdikten sonra bilgi nihayet bana ulaştı.O anki heyecan ve korkuyla unutuvermiştim. Numarayı çevirdim ve dördüncü çalışta açılmıştı.
"Alo, anne!"
Önce bir süre ses çıkmadı, daha sonra, "Buyur çocuğum," diyebildi.
"Anne kurtar beni buradan! Bunlar çok kötü insanlar, beni dövüyorlar. Beni aç bırakıyorlar anne. Ne olur, gel al beni buradan. Nerede olduğumu bilmiyorum yoksa..."
Lafımı kesti ve beni bir kez daha yıkan kelimeleri çıkarıverdi dudaklarının arasından. "kocanın yanına gitmemi söyledi." Ben oracıkta can vermek istedim. Ne bekliyordum ki? Beni yakan bu cehenneme atan zaten o değilmiş gibi bir de gidip onu arıyorum.
"Anne, sen ne diyorsun? Beni dövüyorlar, aç bırakıyorlar diyorum. Dokunuyorlar bana. Senin bana söylediğin bu mu gerçekten?"
Bu nasıl bir annelik. Böyle kutsal bir kelimeyi benim ki gibi anneler kirletmeyeli...
