Alexander birkaç saniye boyunca başını eğmiş halde kaldı.
Sonra sanki hiçbir şey olmamış gibi ayağa kalkmaya çalıştı...
Bacaklarımın titrediğini hissediyordum ama yine de kendimi toparlamak zorundaydım.
Üzerimi düzelttim.
Ellerim hâlâ titriyordu.
Thomas'ın karşısında başımı eğdim. Çok utanıyordum.
"Özür dilerim..."
Thomas kaşlarını çattı.
"Ne özrü?"
Sesindeki sertlik beni daha da gerdi.
"Ben... bilmiyorum."
Thomas, kolumdaki ve yüzümdeki morlukları görebilmek için eliyle çenemi kaldırdı. Çok sert davranıyordu ama bir o kadarda nazikti.
Thomas birkaç saniye yüzüme baktı. Sonra gözlerini kıstı. Bir şeyleri anlamaya çalışıyordu sanki. Kalbim Sıkıştı
"Senin kafan mı iyi?"
Bunu söyleyeceğini tahmin etmiştim. Cevap vermeye çalıştım ama kelimeler ağzımdan düzgün çıkmadı.
"Ben sadece..."
Thomas bir anda kolumdan tuttu. O geri sert haline geri döndü.
"Bir dakika."
Beni kendisine doğru çevirdi.
Gözlerime baktı.
Sonra yüzündeki ifade değişti. Nefesim düzensizdi. Ayakta durmakta zorlanıyordum.
Thomas içeri girince yerde parçaları hatırladı. Sonra tekrar bana döndü.
"Sen gerçekten içmişsin."
Başımı hafifçe eğdim.
"Biraz..."
Thomas'ın yüzündeki öfke daha da belirginleşti.
"Biraz mı?"
Sesini yükseltti.
"Şişeyi tamamen bitirmişsin!"
Ne diyeceğimi bilmiyordum.
Başım yeniden dönmeye başlamıştı.
Odadaki her şey yavaş yavaş bulanıklaşıyordu.
Thomas kolumdan tuttu.
"Yeter."
Beni yatağa doğru götürdü. Biraz sert ve kızgın dı.
"Yat."
"Ben iyiyim..." Dedim çekinerek.
"İyi değilsin."
Sesi bu kez tartışmaya izin vermiyordu.
Yatağa oturmaya çalışırken dengemi kaybettim.
Thomas beni tutup yatağa bıraktı.
Başım yatağın kenarına hafifçe çarptı.
Bir an gözlerimi kapattım.
Sesler uzaklaşıyor gibiydi.
Thomas'ın sesi son kez kulağıma geldi.
"Alex?"
Cevap vermek istedim.
Ama kelimeler dudaklarımdan çıkmadı.
Gözlerim ağırlaştı.
Bütün günün korkusu, yorgunluğu ve üzerime çöken halsizlik sonunda beni tamamen tüketmişti.
Son gördüğüm şey Thomas'ın bana doğru eğilen siluetiydi.
Sonra her şey karardı.
