(Alex hâlâ baygındı.)
"Her şeyin içinde olduğunu biliyorum, Alex."
Bu bir tehdit olmazdı. Kendi kendine konuşur bir yandan da bir anda ilacın etkisinden hemen bayılmış o vücudu izliyordu. Kendisinin o vücuda çekildiğini hissetmek onu gerçek anlamda delirtiyordu.
Thomas güçlü bir mafya lideriydi. Nasıl da böyle bir çocuğun yanında kendini savunmasız hissediyordu?
Düşüncelerinin ikiniz tarafından duyulduğunu düşünür gibi kafasını salladı. Düşündüklerini reddediyordu. Her şey yalandı. Böyle bir şeyin olabileceğine inanmıyordu.
Eve varmaya az kala Thomas, Alex'i uyandırmaya çalıştı.
"Hey, sen! Uyan!"
İstemsizce, umursamazca söylemişti bunu. Kafasını ona çevirmeden uyanmasını bekledi.
Biraz bekledi.
Ama terslik vardı.
Alex uyanmıyordu.
Bir süre daha bekledi ve tekrar konuştu. Bu defa Alexandra dönerek:
"Eve gelmeyi bu kadar çok isteyen birisin. Neden bu kadar uyuyorsun?"
Bu bir soru değildi. Umursamazlığının altında ne söyleyeceğini bilememek yatıyordu.
Alex'in hâlâ uyanmadığını görünce en sonunda kolundan tutup onu sarstı.
Ama Alex, ilacın etkisinden çıkamadığı için yine de uyanmadı.
Parmağını istemsizce onun boynuna götürdü ve nabzını kontrol etti. Yaşayıp yaşamadığına baktı.
Aslında normalde bir başkasının onun yanında ölü halde kalması onun için güzel bir manzaraydı.
Ama bu sefer ne bir ölü istiyordu ne de bu manzarayı.
Thomas Alex'i sarstığı sırada üzerindeki bornozun bir kısmı açılmış, göğsü görünmüştü.
Thomas bunu umursamadı.
Ama yine de gözleri kısa bir süreliğine ondan ayrılamadı.
Sonra kafasını iki yana sallayarak kendine geldi.
Ardından arabadan indi.
Apartmanın karşısında duran kapıya doğru yürüdü ve Alex'i arabadan çıkarıp kucağına aldı.
Bir kuş kadar hafifti.
Onu rahatlıkla taşıyarak apartmandan içeri girdi.
Yarı açık kalmış kapıyı fark edince kaşlarını çattı.
Kapının çıkarken açık kalıp kalmadığını düşündü.
Eve doğru bir adım attı.
Alex'i salondaki büyük divanın üzerine bıraktı.
Daha sonra çıkmak isterken kapının neden açık olduğunu ve içeride gerçekten birisinin olup olmadığını merak etti.
Silahını eline aldı ve dikkatlice içeri doğru yürüdü.
Evi kontrol etti.
Annesinin uyuduğunu gördü.
İçeride başka hiçbir şey yoktu.
Bunu fark edince umursamaz bir şekilde geri döndü, kapıyı kapattı ve dışarı çıktı.
Thomas aşağı inerken içinde garip bir his kaldı.
Sanki şu anda fark etmediği bir şey olmuştu.
Ve bunu fark etmemiş olmak onu huzursuz ediyordu.
Yavaş adımlarla arabasına doğru yürüdü.
Kapıyı açıp içeri girdi.
Köpeği arkada, sanki bir şey çıkmasını bekliyormuş gibi tetikteydi.
Thomas onu sakinleştirdi.
Arabasını çalıştırdı.
Ve uzaklaştı.
__________________________
Thomas şu an kendisine "Ben neden endişelendim ki?" diye soruyor. Cevabı biz biliyoruz ama kendisi henüz bilmiyor. 😌
