KARANLIKTA İMKÂNSIZ BİR AŞK
2. Bölüm — İki Yalnız Kalp
Yetimhanede zaman garip ilerlerdi.
Bazı günler hiç bitmezdi.
Bazı geceler ise bir ömür kadar uzun gelirdi.
Ama o günden sonra iki çocuk için her şey biraz değişmişti.
Çünkü artık biri vardı.
Azra, diğer çocuklar gibi değildi.
Kimseye yaklaşmazdı.
Biri ona iyi davrandığında bile arkasında bir sebep arardı.
Ama Emir farklıydı.
Hiç soru sormadan yanında dururdu.
Bir gün bahçede otururken Emir ona baktı.
"Sen neden hiç gülmüyorsun?"
Azra kaşlarını çattı.
"Gülüyorum."
"Hayır."
Emir başını salladı.
"Sen sadece insanlar görsün diye gülümsüyorsun."
Azra cevap veremedi.
Çünkü ilk defa biri onu gerçekten görmüştü.
O gece büyük bir fırtına vardı.
Yetimhanenin ışıkları birkaç kez gidip geldi.
Çocuklar korkuyla odalarında beklerken Azra sessizce koridora çıktı.
Emir onu gördü.
"Yine mi uyuyamadın?"
Azra başını salladı.
"Ya bir gün herkes giderse?"
Emir birkaç saniye düşündü.
Sonra cebinden gümüş pusulayı çıkardı.
"Bana bak."
Azra ona döndü.
"Bu ne?"
"Babamın bana söylediği bir şey vardı."
Emir pusulayı avucunda çevirdi.
"İnsan bazen yolunu kaybeder."
Sonra ona baktı.
"Ama doğru kişi yanındaysa tekrar bulur."
Azra sessiz kaldı.
"Sen de gider misin?"
Emir hiç düşünmeden cevap verdi.
"Hayır."
"Nasıl bu kadar eminsin?"
Çocuk omuzlarını kaldırdı.
"Çünkü sana söz verdim."
Ertesi gün yetimhaneye yeni çocuklar geldi.
Azra ve Emir uzaktan onları izliyordu.
Bir çocuk korkuyla ağlıyordu.
Azra hemen yanına gitmek istedi.
Emir şaşırdı.
"Sen insanlara yaklaşmazdın."
Azra küçük çocuğa bakarak cevap verdi:
"Benim yanımda biri olsaydı, belki ben de bu kadar korkmazdım."
Emir gülümsedi.
İşte o an fark etti.
Azra soğuk değildi.
Sadece çok erken büyümek zorunda kalmıştı.
Akşam olduğunda Azra bileğine baktı.
Artık onda değildi.
Emir'in bileğindeydi.
"Onu gerçekten saklayacak mısın?"
Emir bileğine baktı.
"Ömrüm boyunca."
Azra güldü.
"Sen daha çocuksun."
Emir ciddi bir ifadeyle:
"Belki."
Bir an durdu.
"Ama verdiğim sözleri unutmam."
O gece ikisi de bilmeden aynı şeyi düşünüyordu.
Belki hayat onlara çok şey kaybettirecekti.
Belki yollarını ayıracaktı.
Ama bazı bağlar...
Daha çocukken kurulur.
Ve yıllar geçse bile kopmaz.