Defne, uzun bir aradan sonra, Mert'in olduğu o eski mekâna tekrar adımını atmıştı. Her şey değişmişti, ama her şey de aynıydı. O eski duvarlar, yavaşça dökülen boyalar, bir zamanlar tüm yaşadıkları anıların izlerini taşıyor gibiydi.
Mert, bir süre önce onları terk etmişti. O an, tüm dünya bir anda sarsılmıştı. Ama şimdi, her şeyin bitmediğini anlamıştı Defne. İçinde bir şeyler yeniden doğuyordu. Bir zamanlar kaybolan umut, şimdi tekrar yeşermeye başlamıştı.
İçeri girdiğinde, Mert onu bekliyordu. Gözlerinde, hiç bitmeyen bir hüzün vardı ama aynı zamanda o eski tanıdık gülümseme de yerini almıştı. Defne, kalbinde bir ağırlık hissetti ama bir yandan da huzur buldu. Bu an, belki de ikisinin de beklediği andı.
Defne:
"Nasıl olduğumuzu sormayacak mısın?"
Sesi hafif titriyordu, ama bu, eski kırgınlıkların verdiği acı değil, daha çok yeniden başlama korkusuydu.
Mert:
"Yine aynıyız, değil mi?"
Mert bir adım daha yaklaşıp Defne'nin gözlerine baktı. "Gerçekten bir şeylerin değişmesini mi istiyoruz?"
Defne derin bir nefes aldı ve içindeki karmaşayı bir kenara koyarak cevap verdi. "Evet, değişmesini istiyorum. Ama belki de değişmemiz gereken tek şey biziz."
Mert, gözlerini ondan ayırmadan adımını atıp Defne'nin elini nazikçe tuttu. Bir zamanlar birlikte oldukları, her şeyi paylaştıkları o anlar aklına geldi. İçindeki boşluk, yavaşça dolmaya başlıyordu. Defne'yi sevdiğini biliyordu ama geçmişin gölgesinden nasıl çıkacaklardı?
Mert:
"Geçmişi ardımızda bırakmamız gerek, Defne. Ama sana bir şey söylemem gerek."
Defne, gözlerinde bir umut ışığı gördü. "Ne söylemek istiyorsun?"
Mert:
"Yeniden birlikte olursak, geçmişin değil, geleceğin peşinden gitmeliyiz."
Defne gözlerini kapatıp derin bir nefes aldı. Bir an durdu, sonra yavaşça gözlerini Mert’e çevirdi.
Defne:
"Bu sefer gerçekten birlikte olalım, Mert. Geçmişi affederek, geleceği birlikte inşa edelim."
Ve o an, geçmişin yükü biraz daha hafifledi. Mert ve Defne, birbirlerine doğru adım attılar. Belki de gerçek başlangıç şimdi oluyordu.