Laboratuvarın tavanı çökmeye başlamıştı.
Toz bulutları arasında dev Titan ALFA, ağır adımlarla Aras’a doğru ilerliyordu.
Her adımı binayı titretiyordu.
Kaan silahını kaldırdı.
“Aras! Çekil!”
TAK! TAK! TAK!
Kurşunlar ALFA’nın zırhına çarpıp yere düştü.
Hiçbir etkisi olmamıştı.
ALFA başını kaldırdı.
“Tehdit seviyesi: Önemsiz.”
Bir yumruk savurdu.
BOOOOM!
Kaan son anda kendini yere attı.
Arkasındaki beton duvar paramparça oldu.
Defne, Omega’nın verdiği veri çipini bilgisayara taktı.
Ekranda yüzlerce klasör açıldı.
PROTOKOL 13
PROJE OMEGA
DENEK 000
Ve en altta…
SON KOD
Defne dosyayı açtı.
Yüzündeki ifade değişti.
“Hayır…”
Aras bağırdı.
“Ne var?”
Defne güçlükle konuşabildi.
“Adrian’ın amacı Titan ordusu kurmak değilmiş.”
Kaan şaşkınlıkla baktı.
“O zaman amacı ne?”
Defne ekrandaki satırı okudu.
“Titanlar yalnızca ilk aşamadır.”
“Asıl hedef: İnsan bilincini tek bir kişide birleştirmek.”
Aras’ın gözleri büyüdü.
“Tek bir kişi…”
Defne başını kaldırdı.
“Evet…”
“…o kişi sensin.”
Tam o sırada Adrian’ın görüntüsü yeniden ekranda belirdi.
Bu kez alkışlamıyordu.
Ciddiydi.
“Sonunda öğrendiniz.”
“Aras…”
“Sen doğmadın.”
“Sen tasarlandın.”
Laboratuvar sessizliğe gömüldü.
Adrian devam etti.
“Senin beynin…”
“…milyarlarca insanın hafızasını taşıyabilecek şekilde geliştirildi.”
“Sen yeni dünyanın ilk hükümdarı olacaktın.”
Aras öfkeyle bağırdı.
“Ben senin kuklan olmayacağım!”
Adrian gülümsedi.
“Buna sen karar vermeyeceksin.”
Bir anda Aras’ın göğsündeki mavi sembol parlamaya başladı.
Titanların hepsi aynı anda diz çöktü.
ALFA bile…
Başını eğmişti.
Laboratuvarda yalnızca Adrian’ın sesi duyuluyordu.
“Onlar seni bekliyor.”
“Çünkü onların gerçek lideri sensin.”
Aras dizlerinin üzerine çöktü.
Başının içinde binlerce ses vardı.
Çocuklar…
Askerler…
Bilim insanları…
Hepsi aynı anda konuşuyordu.
“Komutan…”
“Emir ver…”
“Başlat…”
“Bitir…”
Aras kulaklarını kapattı.
“Susun!”
⸻
Tam o sırada Aras’ın annesi elindeki mavi kılıcı Aras’ın önüne bıraktı.
“Bu kılıç…”
“…babanındı.”
Aras şaşkınlıkla baktı.
“Babam mı?”
Annesi başını salladı.
“Baban Adrian’ın ortağıydı.”
“Ama yaptığı hatayı anlayınca Protokol’ü durdurmaya çalıştı.”
“Bu yüzden Adrian onu öldürdü.”
Aras’ın gözleri doldu.
Yıllarca babasının onları terk ettiğini sanmıştı.
Gerçek bambaşkaydı.
⸻
ALFA yeniden ayağa kalktı.
Bu kez Adrian’ın sesi değil…
Kendi sesi duyuldu.
“Aras…”
“Ben savaşmak istemiyorum.”
Herkes şaşırdı.
“Adrian bizi kontrol ediyor.”
“Lütfen…”
“…onu durdur.”
Aras ilk kez Titanların da kurban olduğunu anladı.
Onlar canavar değildi.
Çalınmış hayatlardı.
Defne bilgisayardan son bir dosya açtı.
Dosyanın adı yalnızca tek kelimeydi:
KAPANIŞ
İçinde tek bir cümle yazıyordu.
“Adrian ölürse bütün Titanlar da ölecek.”
Laboratuvar buz kesti.
Kaan sessizce konuştu.
“Yani…”
“Adrian’ı durdurursak…”
“…hepsi yok olacak.”
Aras başını kaldırdı.
Yüzlerce Titan ona bakıyordu.
Onların da yaşamak istediğini biliyordu.
Şimdi önünde iki seçenek vardı.
Ya Adrian’ı öldürüp Titanları da sonsuza dek yok edecekti…
Ya da başka bir yol bulacaktı.
Tam o sırada laboratuvarın hoparlörlerinden geri sayım başladı.
KENDİNİ İMHA PROTOKOLÜ BAŞLATILDI.
10 DAKİKA.
Aras derin bir nefes aldı.
Elindeki mavi kılıcı sıktı.
Ve tek bir cümle söyledi:
“Bu savaşı bitireceğim…”
”…ama kimseyi feda etmeden.”
DEVAM EDECEK…