Kaan, elindeki sararmış defteri havada sallayarak alaycı bir gülümsemeyle üzerimize doğru bir adım attı. Gözlerindeki o pis parıltı, neyi amaçladığını açıkça ele veriyordu.
"Vay vay vay..." dedi Kaan, sesini tüm dükkanda yankılatarak. "Demek okulun asi çocuğu Atlas Karahan, o sert maskesinin arkasında sığınacak bir yer ve... bir inci bulmuş, öyle mi? Ne romantik."
Atlas, gölgelerin arasından bir panter gibi sessiz ve ölümcül bir hızla çıktı. Yüzündeki o buz gibi ifade, Kaan’ın gülümsemesini anında sildi.
"O defteri bırak, Kaan," dedi Atlas, dişlerinin arasından sızan o kalın ve tehlikeli sesle. "Yoksa bu dükkandan yürüyerek çıkamazsın."
Kaan bir an tereddüt eder gibi oldu ama elindeki kozun verdiği güvenle geri adım atmadı. "Neden? Herkesin senin o karanlık sırrını öğrenmesinden mi korkuyorsun? Ailenin geçmişini, buraya neden geldiğini..."
Kaan daha cümleini tamamlayamamıştı ki Atlas üzerine atıldı. İkisi birden eski ahşap masanın üzerine devrildi; kitaplar havada uçuştu, toz bulutları etrafa saçıldı. Kaan’a indirdiği her yumrukta odadaki gerilim zirveye çıkıyordu. Korkudan ne yapacağımı bilemez bir halde ellerimle ağzımı kapattım.
"Atlas, dur! Öldüreceksin!" diye çığlık attım, gözyaşlarım yanaklarımdan süzülürken.
Atlas, Kaan’ın yakasını son bir kez sertçe kavurup duvara çarptıktan sonra bıraktı. Kaan, aldığı darbelerle sersemlemiş bir şekilde yere yığıldı, elindeki defteri düşürdü ve sürünerek kapıdan dışarı kaçtı.
Nefes nefese kalan Atlas, yerde duran sararmış deftere baktı, ardından yavaşça başını kaldırıp doğrudan gözlerimin içine baktı. Üzerindeki o hırpalanmış ama dimdik duran haliyle bana doğru yürüdü.
Eğilip düşen defteri aldı, elimi kavradı ve avucumun içine sıkıştırdı.
"Artık saklanacak bir sırrımız kalmadı, inci," dedi, yorgun ama bir o kadar da rahatlamış bir sesle. Yüzünde ilk defa tamamen bana ait olan o saf ve gerçek tebessüm vardı. "Çünkü bundan sonra benim karanlığım da, aydınlığım da sensin."
Parmaklarımı parmaklarına kenitledim. Dışarıda gece ne kadar karanlık olursa olsun, biliyordum ki biz kendi hikayemizin son sayfasını çoktan yazmıştık.