Üçüncü günün şafak vakti, karlı dağların ardından süzülen soluk bir güneş ışığı revir odasının penceresinden içeri sızdı. Alistair, Vesper’ın eline başını yaslamış halde hafifçe kestiriyordu ki parmaklarında küçük bir kıpırdanma hissetti. Hızla başını kaldırdı. Vesper’ın uzun kirpikleri titriyor, göz kapakları yavaşça aralanıyordu.
Vesper, gözlerini açtığında ilk olarak Alistair’in uykusuzluktan ve ağlamaktan kan çanağına dönmüş gözlerini gördü. Dudakları kurumuştu, konuşmakta zorlanıyordu. "Ali... stair..." diye fısıldadı son derece kısık bir sesle.
Alistair bu sesi duyduğu an gözlerinden yaşlar boşanarak hıçkırıklara boğuldu. Kadının alnını, yanaklarını ve ellerini öpücüklere boğdu. "Buradayım! Buradayım sevgilim!" dedi, sesi sevinçten titreyerek. Hekimler hızla odaya girip kontrolleri yaparken Alistair kadının elini bir an bile bırakmadı. Ölümün eşiğinden dönen Vesper, adamın gözlerindeki o devasa sevgiyi ve rahatlamayı gördüğünde hafifçe gülümsedi. Aralarındaki bağ, bu ölümcül sınavın ardından artık hiçbir gücün yıkamayacağı kadar sarsılmaz bir hal almıştı.ama hala durumu yeterince iyi değildi bu yüzden revirde kaldi