Bu bölümler biraz kısa olucak kusura bakmayın
Alistair, kadının bu teslimiyeti karşısında elindeki kadehi masaya bıraktı ve yavaşça ona doğru yürüdü. Aralarındaki tüm o yapay engeller, korkular ve kaçışlar o an tamamen yok oldu.
"Senden kaçmanı hiç istemedim ki," dedi Alistair, elini uzatıp Vesper’ın yüzüne düşen bir saç telini nazikçe kulağının arkasına iterek.
Vesper, adamın avucuna doğru yanağını yasladı. Gözlerini kapattı ve o tanıdık, güven verici sıcaklığı içine çekti. "Korktum," diye itiraf etti ilk kez. "Sana bu kadar yenilmekten, sana bu kadar muhtaç olmaktan korktum."
"Bu bir yenilgi değil Vesper," dedi Alistair, kadını belinden tutup kendine çekerken. Yüzü kadının yüzüne milimler kadar yakındı. "Bu bizim zaferimiz. Bunca kanın ve nefretin ortasından çıkarabildiğimiz tek güzel şey."
Vesper kollarını adamın boynuna doladı. Bu kez kaçış yoktu, pişmanlık yoktu. Dudakları tekrar birleştiğinde, bu öpücük önceki gibi telaşlı değil; derin, kararlı ve birbirlerini tamamen kabullenen bir birleşmeydi. Alistair kadını kucağına aldı ve şöminenin sıcak ışığının vurduğu devasa yatağa doğru taşıdı.