Siren sesi binanın içinde yankılanırken zaman yavaşlamış gibiydi.
Kırmızı-mavi ışıklar duvarlara vuruyor, karanlığı parçalayıp geri kapatıyordu.
Defne olduğu yerde kalakaldı.
“Ne yaptın?” dedi Kerem, sesi hem öfkeli hem de inanmaz haldeydi.
Defne bir adım geri çekildi. “Ben… ben sadece yardım etmek istedim.”
Kerem başını iki yana salladı. “Bunu yardım sanıyorsan…”
Cümleyi tamamlamadı.
Çünkü dışarıdan bağırışlar geldi.
“POLİS! HAREKET ETMEYİN!”
Adamlar bir anda panikledi.
Birisi Kerem’e baktı. “Bu senin işin!”
Kerem sertçe karşılık verdi: “Ben yapmadım!”
Ama kimse dinlemiyordu artık.
Defne’nin nefesi hızlandı.
“Kerem… ne olacak şimdi?”
Kerem ona baktı.
Ve o an ilk kez, cevabı olmadığını kabul etti.
Kapı kırıldı.
Polis içeri girdi.
“Yere yatın!”
Her şey kaosa döndü.
Kerem bir an Defne’ye baktı.
Uzun.
Çok uzun.
Sanki aklında tek bir şey vardı.
“Git,” dedi.
Defne dondu. “Ne?”
“Defne, şimdi!”
“Hayır!”
Kerem bir adım attı ona.
“Beni dinle,” dedi sertçe ama sesi titriyordu. “Beni yakalayacaklar. Ama seni görmemeleri lazım.”
Defne gözlerini açtı. “Seni bırakmam.”
Kerem’in yüzü gerildi.
“Beni bırakmak değil bu,” dedi. “Seni kurtarmak.”
Defne cevap veremedi.
Çünkü polis çoktan yaklaşmıştı.
Kerem bir anda geri döndü.
Ve bilinçli olarak dikkatlerini üstüne çekti.
“Buradayım!” diye bağırdı.
Defne şokla baktı.
“Kerem!”
Ama artık çok geçti.
İki polis Kerem’e ulaştı.
Yere yatırdılar.
Defne bir adım atmak istedi.
Ama biri kolunu tuttu.
“Dur!”
Kerem yere bakıyordu.
Ama başını hafifçe çevirdi.
Defne’yi gördü.
Ve sadece bir şey söyledi.
Sessizce.
Sadece dudaklarıyla:
“Git.”
Defne’nin gözleri doldu.
Ama hareket etmedi.
Polisler Kerem’i götürürken bina yavaşça boşaldı.
Işıklar söndü.
Sirenler uzaklaştı.
Defne yalnız kaldı.
O an fark etti.
Kerem gitmişti.
Ama mesele bitmemişti.
Çünkü cebinde bir şey vardı.
Kerem’in o gün ona fark ettirmeden bıraktığı küçük bir not.
Katlanmış, buruşturulmuş bir kâğıt.
Defne titreyen ellerle açtı.
Sadece üç kelime vardı:
“Beni bekleme.”
Ama Defne bunu okumadı.
Çünkü zaten kararını vermişti.
Bölüm sonu.