Silah sesinin yankısı deponun duvarlarında çınladı.
Nehir refleksle eğildi.
Kurşun ona isabet etmemişti.
“Yere yat!”
Bu ses…
Kuzey’di.
Nehir daha ne olduğunu anlayamadan güçlü bir el kolundan çekti. İkisi de beton zemine düştü.
Kurşun, birkaç saniye önce Nehir’in durduğu noktadaki demir kolona saplandı.
Bir keskin nişancı.
Nefesini toparlamaya çalışan Nehir silahını yeniden doğrulttu.
“Kim ateş etti?”
Kuzey cevap vermedi.
Bakışları deponun çatısındaydı.
“Geç kaldık…”
Tam o sırada telsiz sesleri yükseldi.
“Komiser Karaca! İyi misiniz?”
Birkaç polis koşarak depoya girdi.
Nehir gözlerini sadece bir anlığına ekip arkadaşlarına çevirdi.
Tekrar önüne baktığında…
Kuzey gitmişti.
Sanki hiç orada olmamıştı.
Yerde ise küçük, siyah bir zarf duruyordu.
Üzerinde tek bir isim yazıyordu.
Nehir Karaca.
Ellerini titreyerek uzattı.
Zarfın içinden eski bir fotoğraf çıktı.
Fotoğrafta genç bir kadın, küçük bir kız çocuğunun elini tutuyordu.
O küçük kız…
Nehir’di.
Fotoğrafın arkasında ise tek cümle vardı.
“Sana yirmi yıldır yalan söylüyorlar.”