Şöminenin arkasındaki geçit dar ve karanlıktı.
Nehir önde, Kuzey hemen arkasında ilerliyordu.
Yukarıdan ayak sesleri gelmeye devam ediyordu.
Birileri evi didik didik arıyordu.
Yaklaşık elli metre yürüdükten sonra geçit eski bir mahzene açıldı.
Taş duvarların arasındaki rutubet kokusu nefes almayı zorlaştırıyordu.
Nehir sonunda durdu.
Silahını tekrar Kuzey’e doğrulttu.
“Artık konuşacağız.”
Kuzey başını salladı.
“Dinliyorum.”
“Beni neden koruyorsun?”
Çok kısa bir sessizlik oldu.
“Çünkü sana söz verdim.”
“Kime?”
“Küçük Nehir’e.”
Nehir’in yüzü değişti.
“Ne saçmalıyorsun?”
“Küçükken her şeyden korkardın.”
“Yalan.”
“Şimşekten korkardın.”
…
“Nane şekeri sevmezdin.”
…
“Ama çilekli şeker görünce hepsini cebine doldururdun.”
Nehir’in nefesi düzensizleşti.
Bunları kimse bilmiyordu.
Annesi bile…
Hatırladığı kadarıyla…
Bir anda başının içinde yine görüntüler belirdi.
Yağmurlu bir bahçe.
Salıncakta oturan küçük bir kız.
Yanında siyah saçlı bir çocuk.
Çocuk cebinden kırmızı bir şeker çıkarıp uzatıyordu.
“Korkma.”
Nehir istemsizce başını tuttu.
“Sen…”
“…gerçekten oradaydın.”
Kuzey gözlerini kaçırdı.
“Evet.”
“O zaman neden hiçbir şey hatırlamıyorum?”
Bu kez Kuzey’in sesi kırıldı.
“Çünkü sana unutturdular.”
Mahzen sessizliğe gömüldü.
Nehir öfkeyle bağırdı.
“Kim?”
Kuzey tam cevap verecekken…
Telefonu titredi.
Ekrana baktığında yüzü bir anda bembeyaz oldu.
“Neler oluyor?” diye sordu Nehir.
Kuzey telefonu ona uzattı.
Ekranda canlı bir haber yayını açıktı.
Muhabir emniyet binasının önündeydi.
“Son dakika gelişmesi…”
“Ekipler tarafından aranan seri cinayet zanlısı Kuzey Demir’in, Komiser Nehir Karaca’yı kaçırdığı iddia ediliyor.”
Nehir şaşkınlıkla ekrana baktı.
Muhabir konuşmaya devam etti.
“Emniyet, Komiser Karaca’nın can güvenliğinden endişe edildiğini açıkladı.”
Kuzey telefonu kapattı.
“Bu mümkün değil.”
Nehir fısıldadı.
“Ben kaçırılmadım.”
“Hayır.”
Kuzey’in bakışları sertleşti.
“Seni kaçırılmış gibi göstermek istiyorlar.”
“Neden?”
“Çünkü artık seni arayan polisler…”
“…seni kurtarmaya değil…”
“…beni öldürmeye gelecek.”
Tam o sırada mahzenin demir kapısının diğer tarafından bir ses duyuldu.
“Saklandığınız yeri biliyoruz!”
Nehir irkildi.
Bu sesi tanıyordu.
Komiser Kaya.
“Nehir!”
“Silahını bırak ve dışarı çık!”
“Yalnız değilsin.”
“Yanındaki adam seni kullanıyor!”
Nehir, kapıya…
Sonra Kuzey’e baktı.
Hayatında ilk kez gerçekten bir seçim yapmak zorundaydı.
Kapının diğer tarafında yıllardır güvendiği amiri vardı.
Yanında ise bütün ülkenin aradığı adam.
Hangisi doğruyu söylüyordu?