Adrian ve Lucien tekrar savaştı.
Kılıçlar şimşek gibi çarpışıyordu.
"Babamı neden öldürdün?" diye bağırdı Adrian.
Lucien bir an sustu.
"Çünkü baban Kalbi kullanmak istedi."
Adrian durdu.
"Ne?"
"Sen gerçeği hiç öğrenmedin."
Lucien'in yüzündeki öfke kırıldı.
"Ben seni korumaya çalıştım."
Adrian inanmak istemedi.
"Yalan."
"Babamız Kalbi kullanarak denizleri ele geçirmekistedi. Ben onu durdurdum."
"Öyleyse neden yıllarca bana ihanet ettiğinidüşündürdün?"
Lucien acı bir şekilde güldü.
"Çünkü senin de Kalbi aramanı istemedim."
Adrian'ın kılıcı yavaşça indi.
"Lucien..."
Tam o sırada karanlık bir büyü geminin üzerine yayıldı.
Morrigan bağırdı:
"İkiniz de geri çekilin!"
Ama çok geçti.
Gökyüzünden siyah bir ışık düştü.
Elara denizden çıktı.
Gözleri normaldi.
Fakat yüzü korku doluydu.
"Adrian..."
"Buradayım."
"Bir şey yanlış."
Deniz aniden geri çekildi.
Uzakta dev bir kale yükseldi.
Kale, denizin üzerinde duruyordu.
Morrigan'ın sesi titredi.
"Dark Sovereign."
Adrian kaşlarını çattı.
"Kim?"
"Kalbin gerçek sahibini yıllardır arayan varlık."
Elara fısıldadı:
"Benim için geliyor."
Kalenin kapıları açıldı.
İçeriden siyah zırhlı bir adam çıktı.
"Elara Veyne."
Elara geri çekildi.
Adam gülümsedi.
"Sonunda seni buldum."