Elara geri çekildi.
"Ben mi?"
Morrigan başını salladı.
"Denizin Kalbi bir taş değildir."
Adrian'ın yüzü gerildi.
"O zaman nedir?"
Morrigan:
"Veyne soyunun kanında yaşayan kadim güç."
Elara'nın elleri titredi.
"Annem biliyor muydu?"
"Evet."
"Lucien biliyor mu?"
"Lucien her şeyi bilmiyor."
Morrigan'ın yüzü karardı.
"Çünkü onun da kendi sırrı var."
Tam o sırada silah sesi duyuldu.
Morrigan'ın omzundan kan aktı.
Lucien mağaranın girişinde duruyordu.
"Benim sırlarımı anlatmayı ne kadar seviyorsun."
Adrian kılıcını çekti.
"Lucien!"
Lucien gülümsedi.
"Bu sefer kaçmayacağım."
Savaş başladı.
Adrian ve Lucien birbirlerine saldırırken Elara güçlerini kontrol etmeye çalışıyordu.
Lucien Adrian'ı yere savurdu.
Kılıcını kaldırdı.
Elara çığlık attı.
"Yeter!"
Mavi enerji patladı.
Lucien geriye savruldu.
Mağaranın duvarları çatladı.
Adrian ayağa kalktı.
"Elara!"
Elara'nın gözleri tamamen mavi olmuştu.
"Git."
Adrian durdu.
"Ne?"
"Git, Adrian."
"Hayır."
"Kontrolümü kaybediyorum!"
Adrian ona yaklaştı.
"Ben buradayım."
"Git!"
Adrian elini onun yüzüne koydu.
"Bana bak."
Elara ona baktı.
"Denizi değil beni dinle."
Elara'nın nefesi yavaşladı.
Güç geri çekildi.
İkisi birbirine sarıldı.
Ama mağaranın dışında gökyüzü kararmaya başlamıştı.
Morrigan başını kaldırdı.
"Geç kaldık."
Adrian:
"Ne oldu?"
Morrigan:
"Kraken uyanıyor."