'Dostun daima düşmanından daha tehlikelidir, çünkü o seni bilir.."
(Bölüm ithafı)
"Kendini kanatmanı hissetmezdim.."dedi çarpık bir gülümseme içerisinde kaşlarım bir ok gibi çatıldı, gergince geriye doğru bir iki adım attım ve yüzünde ki o tuhaf gülümsemeyi inceledim.
Kendinde değildi sanki!
Kanıma karışan zehir,nefesimi tutmama neden olurken bir taraftan üzerime yürüyordu.
Hissettiğim acı mantıklı düşünmemi engelliyordu.
Kılıcı tutacak güç üzerimde şuan yoktu!
Üzerime yavaş adımlarla gelirken,gözlerimle etrafı hızlıca süzdüm.
Elimde ki kan yere damlarken avucumu yumruk yaptım ve hissettiğim acıyı bastırmaya çalıştım.
İntikamımı almadan ölemem!
Bana yaklaştı ve yaklaştı,geriye attığım son adımla geniş odanın sert kapısında sırtımı buldum ve gergince bir nefes aldım.
Çarpıkça gülümsemesi devam ederken,zehirin aktığı elimi aldı, yukarı kaldırdı ve eliyle bastırarak oraya sabitledi.
İyi halt yedin Ursula,en zehirli iğneyi yanına alarak..
Nefes alışlarım düzensizce artarken,bir elini dudağıma değdirdi ve birden tırnaklarıyla dudağıma bastırmaya başladı.
Dudağımdan akan kanla sarsıldım.
Vücudumda kalan son güçle erkekliğine sertçe dizimi yapıştırdım ve kılıcımı çıkardım.
O ne olduğunu anlayamazken, kılıcı iki elimle tutarak kalbine sapladığıktan sonra kılıç iki elimin arasından kayarak yere düştü.
Onun gözleri şaşkınca büyümüştü ve bana küfretmesini,acıyla kıvranmasını beklerken dudaklarıma baktı.
"Ben ne yaptım!Ursula.."
Artık zihnim dayanamıyordu,zehir vücuduma yayılmıştı derin bir nefes alarak kılıcı yerden aldım.
Ve duvara tutunarak kapıdan çıkmak için bir adım attığımda kapıyı biri benden önce açtı.
Zlois zırhı..
Gözlerim şaşkınca açılırken,karşımda ki zırh içerisinde ki adam bana gözlerinin içinde bir parıltıyla baktı, ardından yerde kanlarla yatan William'a..
Dudakları kıvrıldı gördükleriyle ancak onu tanımıyordum..
Bana baktı ve bir elimi kendi omzuna koydu,
mırıldanırcasına "Yeğenimin bu kadar güçlü olduğunu bilmiyordum.."dediği
nde afallayarak ona baktım.
"Dayı?!"
