Bölüm 11 — Karanlığın Sonundaki Işık
Aradan altı ay geçmişti.
İstanbul’un üzerinden yine yağmur geçiyordu.
Fakat bu kez Mira yağmurun altında tek başına yürümüyordu.
Yanında Cihan vardı.
Adamın siyah takım elbisesinin aksine yüzünde alışılmadık bir huzur vardı.
Mira ona bakıp gülümsedi.
“Çok sessizsin.”
Cihan kaşını kaldırdı.
“Düğünüm var. Heyecanlanmam normal değil mi?”
Mira kahkaha attı.
“Sen mi heyecanlanıyorsun?”
“Evet.”
“Ben sana inanmıyorum.”
Cihan onun elini tuttu.
“Hayatımda ilk kez silahlardan, düşmanlardan veya ölümden korkmuyorum.”
Mira merakla sordu.
“Peki neden korkuyorsun?”
Cihan ona baktı.
“Senin karşısında vereceğim cevaptan.”
Mira gülümsedi.
“Geç kaldın. Ben zaten kararımı verdim.”
Cihan cebinden küçük bir kutu çıkardı.
Mira şaşkınlıkla baktı.
“Cihan, yüzüğü zaten taktın.”
“Bu başka.”
Kutuyu açtı.
İçinde küçük, zarif bir kolye vardı.
Kolye ucunda siyah bir satranç taşı bulunuyordu.
Mira taşı eline aldı.
“Şah mı?”
Cihan başını salladı.
“Hayır.”
“Vezir?”
“Senin için.”
Mira gülümsedi.
“Beni satranç taşına mı benzettin?”
“Hayır.”
Cihan kolyeyi onun boynuna taktı.
“Çünkü sen oyunun içinde kalmak zorunda değilsin.”
Mira ona baktı.
“Peki sen?”
“Ben?”
“Sen hangi taştasın?”
Cihan hafifçe gülümsedi.
“Ben artık oyundan çıktım.”
Akşam olduğunda düğün başlamıştı.
Salonun kapıları açıldığında herkes ayağa kalktı.
Mira beyaz gelinliğiyle içeri girdi.
Cihan’ın gözleri bir an bile ondan ayrılmadı.
Mira’nın yanında babası Kemal vardı.
Yıllar önce kızının düğününü göremeyeceğini düşünmüş bir adam için bu an her şeyden değerliydi.
Kemal kızının elini sıktı.
“Mutlu musun?”
Mira gözleri dolarak gülümsedi.
“Çok.”
Kemal başını salladı.
“Baban olarak senden tek bir şey istiyorum.”
“Ne?”
“Kendi hayatını yaşa. Kimsenin gölgesinde kalma.”
Mira babasına sarıldı.
“Tamam.”
Sonra Cihan’ın yanına geldi.
Kemal, Mira’nın elini Cihan’ın eline bıraktı.
İki adam birkaç saniye birbirine baktı.
Cihan sessizce konuştu.
“Onu her şeyden çok koruyacağım.”
Kemal başını salladı.
“Onu korumana ihtiyacı yok.”
Cihan şaşırdı.
Kemal gülümsedi.
“Onun yanında yürümen yeter.”
Cihan’ın yüzünde küçük bir tebessüm oluştu.
“Yürüyeceğim.”
Mira ikisine bakıp gülümsedi.
“İkiniz de benim hakkımda konuşmayı bırakıp düğünüme dönseniz?”
Üçü birden güldü.
Gece ilerledikçe müzik yükseldi.
Mira ve Cihan ilk dansları için piste çıktı.
Cihan onun beline elini koydu.
“Mutlu musun?”
Mira başını onun omzuna yasladı.
“Evet.”
“Pişman mısın?”
“Hayır.”
“Benden korkuyor musun?”
Mira başını kaldırdı.
“Bir zamanlar korkuyordum.”
“Şimdi?”
Mira gülümsedi.
“Şimdi seni seviyorum.”
Cihan birkaç saniye konuşamadı.
Sonra alnına küçük bir öpücük kondurdu.
“Ben de seni seviyorum.”
Mira gülümsedi.
“Bak, sonunda söyledin.”
“Bunu tekrar söylemem.”
“Ben duydum ya.”
İkisi dans etmeye devam etti.
Gece sona ererken Cihan ve Mira düğün salonunun balkonuna çıktı.
İstanbul ayaklarının altındaydı.
Boğaz’ın ışıkları suyun üzerinde titriyordu.
Mira Cihan’ın elini tuttu.
“Biliyor musun?”
“Ne?”
“Her şey bir borç yüzünden başladı.”
Cihan gülümsedi.
“Ve şimdi?”
Mira ona baktı.
“Şimdi hiçbirimizin birbirine borcu yok.”
Cihan başını salladı.
“Doğru.”
Mira onun omzuna yaslandı.
“Peki bize ne kaldı?”
Cihan elini sıktı.
“Bir ömür.”
Mira gözlerini kapattı.
Bir zamanlar babasının geçmişi yüzünden karanlığın içine çekilen genç kadın artık kendi hayatının sahibiydi.
Cihan ise yıllarca korkulan adam olmaktan vazgeçmişti.
Artık onun için güç, para veya karanlık önemli değildi.
Çünkü yanında hayatının en değerli insanı vardı.
Mira başını kaldırıp ona baktı.
“Cihan?”
“Efendim?”
“Artık sana Karanlığın Sahibi demeyeceğim.”
“Ne diyeceksin?”
Mira gülümsedi.
“Eşim.”
Cihan kahkaha attı.
“Bu isim daha güzelmiş.”
Mira onun elini tuttu.
İstanbul’un gecesinde yan yana durdular.
Karanlık şehrin üzerine çökmüştü.
Ama onların hikâyesi artık karanlık değildi.
Çünkü bazen insanın hayatındaki en büyük karanlık…
doğru insanın elini tuttuğu anda sona ererdi.
SON. 🖤💍
