Bölüm 10 — Karanlığın Sahibi
Mira Cihan’a baktı.
“Ne söyleyeceksin?”
Cihan ilk kez hayatında korkuyormuş gibi görünüyordu.
“Seni ilk gördüğüm gün, sadece babanın emanetini korumam gerektiğini düşünüyordum.”
Mira sessizce dinledi.
“Sonra seni tanıdım.”
Cihan’ın sesi yumuşadı.
“Ve seni korumak bir görev olmaktan çıktı.”
Mira’nın gözleri doldu.
“Cihan…”
“Ben sana karanlığımı göstermek istemedim.”
“Ben karanlığından korkmuyorum.”
Cihan gülümsedi.
“Ben de artık senden korkmuyorum.”
Mira şaşkınlıkla sordu.
“Neden benden korkuyordun?”
“Çünkü hayatımda ilk kez kaybetmekten korktuğum biri vardı.”
Mira ona yaklaştı.
“Peki şimdi ne olacak?”
Cihan elini uzattı.
“Bundan sonrasını birlikte yazacağız.”
Mira onun elini tuttu.
Uzakta İstanbul’un ışıkları Boğaz’a yansıyordu.
Aylar sonra…
Kemal ailesine kavuşmuştu.
Selim ve Rauf yargılanıyordu.
Mira ise artık geçmişinin peşinden sürüklenen genç kadın değildi.
Kendi hayatını kurmuştu.
Cihan da yeraltı dünyasındaki işlerinin büyük bölümünü bırakıp yasal şirketlerini büyütmeye başlamıştı.
Bir akşam Boğaz kenarında Mira ve Cihan yan yana oturuyordu.
Mira gülümsedi.
“İnsanlar hâlâ sana Karanlığın Sahibi diyor.”
Cihan ona baktı.
“Bırak desinler.”
“Peki sen kendini ne olarak görüyorsun?”
Cihan onun elini tuttu.
“Senin yanında sadece Cihan.”
Mira başını omzuna yasladı.
“Bence sana daha güzel bir isim bulabiliriz.”
“Ne?”
“Benim hayatımın sahibi.”
Cihan güldü.
“Hayır.”
“Niye?”
“Çünkü sen kimsenin sahibi değilsin.”
Mira gülümsedi.
“Doğru.”
Cihan onun elini sıktı.
“Sen kendi hayatının sahibisin.”
İstanbul’un üzerinde gece çökerken ikisi sessizce Boğaz’ı izledi.
Bir zamanlar korkuyla başlayan hikâyeleri, artık sevgiyle devam ediyordu.
Ve Cihan Karahanlı’nın karanlık dünyasında öğrendiği en büyük gerçek şuydu:
İnsanı karanlıktan çıkaran şey güç değildi.
Sevdiği bir insanın elini bırakmamaktı.
