karanlık bir yoldan geçtiler gördükleri tek şey
ağaçlardı hiçbir ışık yoktu saat 9 olmak üzereydi
karanlık yoldan çıktılar o evden 7 yıldır tutsak
olduğu o evden hep kaçmak istediği tekrar nefes
almak için uzaklaşmak istediği evden
uzaklaşmışlardı her şey bitmiş miydi artık mutlu
özgür olabilecekler miydi yoksa her şey yine eski
haline mi dönecekti yoksa daha mı kötü olacaktı??
peri uykuya dalmıştı onur hâlâ etrafı inceliyordu
helen ise neler olduğunu düşünüyordu sonunda araba
durmuştu asya sürücü koltuğundan inip hadi sizde
inin bakalım dedi arabadan indiklerinde her yer
ışıklarla doluydu aydınlıktı ev kocamandı çok
güzeldi helenin sevdiği adamla hayalini kurduğu ev
gibiydi sanki bilerek böyle bir eve getirilmişti
karayı çok özlemişti keşke onu bir kere olsun
görebilsem diye düşünüyordu...kapıya doğru yürüdüler
asya kapıya üç kez tıkladı bu içeride olan kişiye
ben işaretiydi asya olduğunu anlamak için böyle bir
şey yapmışlardı tam 3 kez tıkladıktan 3 saniye
sonra biri kapıyı açtı bu bir erkekti helenin aşık
olduğu yıllardır bir kez olsa bile görmek istediği
Karaydı 1.90 boylarında çok yakışıklı esmer tenli
ela gözlü olan çok aşık olduğu sevdiği adamdı
onu görünce ayakta durmakta zorlanıyordu
gözleri dolmuştu şok olmuştu bayılmak üzereydi
bunlar gerçek miydi yoksa rüya mıydı inanamıyordu
dokunmak istedi gerçekliğine inanmak istedi onu
sürekli rüyalarında görürdü ama dokunmak istediği
sırada ortadan kaybolurdu halüsinasyon mu
görüyordu yavaşça ellerini ona doğru uzattı lütfen
lütfen rüya olmasın diye içinden dua etti biraz
daha yaklaştı ve yanaklarına dokundu rüya değildi
halüsinasyon görmüyordu bu Karaydı tekrar
inanamayıp ona sen misin gerçek misin diye sordu
ağlamaya başlamıştı Karay da ağlıyordu asya da...
onur ise mutluydu ve olanları izliyordu
Karay helene yaklaşıp ellerini tutup evet benim rüya
değil gerçeğim ve hâlâ seninim dedi onlar için
zaman durmuştu akmıyordu sanki ikiside daha
fazla dayanamayıp birbirlerine sarıldı ayrılmadılar
dakikalarca 7 yılın hasretini gidermek istiyorlardı
hiç ayrılmamak istiyorlardı...
yavaş yavaş birbirlerini bıraktılar ayrıldılar artık
içeri geçmeleri gerekiyordu evin içine adımını
attığında gördüğü şeyler onu çok mutlu etti evin
her tarafında karayla çekildiği fotoğrafları vardı
çok mutlu oldukları zamanlar gözelerinin önünde bir
film şeridi gibi geçti hâlâ karayın ellerini sıkıca
tutuyordu sanki son kez tutuyormuş gibi ev hayal
ettikleri gibi dizayn edilmişti evin her köşesinde
bitkiler vardı sanki ilk defa huzuru bulmuştu ne
zaman karayla beraber olsa hep huzurlu hissetmişti
bu huzurlu anın hiç bitmemesini istedi
