33 yıl sonra, yıl 2090. Emily 39 yaşına gelmiş, ormanda kişilik bir arkadaş grubuyla küçük bir evde saklanıyordu. Ama bir gece... Garip bir rüya görmeye başladı. Rüyasında karanlık bir odadaydı. Deney yapılan odadaydı. Bunu zeminden anlayabiliyordu ama etraf çok karanlıktı ve hiçbir şey göremiyordu. Sonra bir kadının sesini duydu.
"Sen 6 yaşındayken yaşanan olayı hatırlıyor musun?"
Emily çok şaşırdı. Sonra üzülerek yaşanan o olayı anlatmaya başladı.
"Evet... Jessica beni hayata getirmişti. Bana 'senin annenin yakın arkadaşıyım' dedi. Ama hiç insan gibi değildi. Hatırlamak zor."
Uzun bir süre sessizlik oldu. Ardından Emily içini çekerek devam etti.
"Onu çok sevmiştim. Laura beni öldürmeye çalışırken Jessica benim için kendi canını verdi!"
Ardından Emily etrafını görebilmeye başladı. Ama gördüklerine çok şaşırdı. Çünkü karşısında 6 yaşındayken onu kurtaran 1522 Vardı! Kolları zincirliydi. Sağ kolu çok büyük ve siyahtı. Her yeri kan içindeydi. Komadaydı ama tuhaf bir şekilde nefes alamıyordu. Sonra ona seslenen kadını gördü.
"Ona ne olmuş?"
Kadın ona 1522'nin yanında duran bir kavanozu gösterdi. Kavanozun içinde mavi bir enerji vardı.
"Laura onu kandırarak gücünü kullanamayacak kadar yorgun olduğu zaman gücünü aldı ve onu sonsuz bir uykuya hapsetti."
Kadın, 1522'ye yaklaştı ve onun yanaklarını okşamaya başladı. Emily ise merakla sordu.
"Peki bunları neden bana anlatıyorsun? Ve neden onu bu kadar önemsiyorsun?"
Kadın ağlamaya başladı. Sesinden belli oluyordu.
"O benim kızım."
Emily çok şaşırdı. Ve ne diyeceğini bilemedi.
"Onunla gurur duyuyor olmalısın."
"Evet. Hem gururlu, hemde üzgün bir anneyim."
Ardından kadın tekrardan Emily'e baktı.
"Bunu sana anlatıyorum çünkü onun uyutulduğu labarotuvara girip onu uyandırmalısın. Yoksa Laura ve yanındaki o denek çok kötü şeyler yapacaklar."
Emily panikle uyandı. Rüyasına, ve onca yılın ardından 1522'yi gördüğüne, böyle uyarıldığına inanamıyordu. Arkadaşları dışarıdaydı. Rüyasını onlara da anlatmak için dışarı çıktı. Onu görünce Emma selam verdi.
"Hey. Uyanmışsın."
George ise onun bu telaşlı halini anlamış gibiydi. Merakla sordu.
"Ne oldu? Hayalet görmüş gibisin."
Emily içini çekti ve rüyasını onlara baştan aşağı anlattı. Ve cümlesini:
"Ve o labarotuvara giderek onu uyandırmalıyım."
Diyerek bitirdi. Aralarından en sessizi ve genellikle en mantıklı olanı Nora konuştu.
"Bilemiyorum Emily. Tehlikeli olabilir."
"Tehlikeli diye gitmeyecek hali de yok. Gitmek zorunda."
Uzun bir süre sessizlik oldu. Ardından ormandan bir ses duyuldu.
"Hey. O da neydi?"
"Ağaçların arasında birşey var."
George yavaş yavaş ağaçlara doğru ilerlemeye başladı. Ardından Ağaçların arasından 1447 göründü. Oldukça fazla yaralıydı. Bacakları ve elleri titriyordu. Aynı zamanda ağlıyordu. Diğerleri sorular soramadan bayıldı.
2.30 saat sonra
Emma bir doktordu. Bu sayede 1447'ye yardım ederek yaralarının iyileşmesini sağladı. Ama hala baygındı.
"O iyi olacak mı?"
"Evet. Sadece biraz fazla yorgun. Dinlenmesi gerek."
Ama Emily bir anda 1447'yi hatırladı. O 1522'nin yanında olan ve onunla konuşan denekti!
"Bekle. Ben bu deneği tanıyorum."
"Ne?! Tanıyor musun?"
"Evet! Bu denek ben 6 yaşındayken Jessica ile konuşan denek. Jessica'yı tanıyor olmalı ve bize yardım edebilir!"
O sırada 1447 uyandı.
"Uyanıyor."
1447 öksürmeye başladı. Sonra bir anda panikle onlara baktı.
"Neler oluyor?! Siz de kimsiniz!?"
"Dur! Sakin ol biz sadece sana yardım ediyoruz!"
O sırada 1447'nin gözü Emily'e takıldı.
"Bekle... Ben seni hatırlıyorum."
"Ne? Hatırlıyor musun?"
"Evet. Sen yıllar önce o labarotuvarda Jessica'nın koruduğu kızsın!"
Ardından George şaşkınlıkla soru sordu.
"Jessica'yı tanıyor musun?"
"Evet. O benim arkadaşım..."
'arkadaşım' derken 1447 üzüldü ve başını eğdi.
"Jessica'ya ne oldu?"
"Onun başına çok kötü şeyler geldi. 33 yıl önce o labarotuvarda onu zehirleyerek tüm gücünü aldılar ve sonsuz bir komaya hapsoldu. Boşluktaki gibi..."
"Boşluk mu? Boşluk diye birşey yok."
Bunu söyleyen tabii ki de Nora'ydı. 1447 kızdı ve bir anda ona bağırdı.
"Evet var! Sadece senin olanlardan hiçbir haberin yok!"
Ardından Emily araya girdi.
"Dinle. Ben bir rüya gördüm. Rüyada bir kadın bana Jessica'yı uyandırmam gerektiğini yoksa Laura ve bir deneğin çok kötü şeyler yapacağını söylüyordu. Ama 33 yıl önce Jessica Laura ve hatırladığım kadarıyla bir deneği feci şekilde yaraladı. O nasıl hala yaşıyor?"
"O gün ben kaçmaya çalıştım ama yapamadım. Beni yakaladılar. Gördüğüm kadarıyla Laura'nın bilincini başka bir bedene aktarmışlardı. Ama 1481'i hiç görmedim..."
"1481 mi? Peki senin adın ne?"
Nora'nın bu olanlardan memnun değilmiş gibi bir hali vardı.
"1447 diyebilirsiniz. Adım bu."
"Adın aptal bir numara mı? Bu çok saçma."
Nora burun kıvırdı.
"Ben bir deneğim. Ve bu da denek numaram. Jessica'nın da bir denek numarası var ve o da 1522."
"Bizim oraya gitmemiz gerek. Bizimle gelip yardım edebilir misin?"
"Tabii ki ederim."
Hep beraber anlaştılar ve yarım saat sonra yola çıktılar.