Bölüm 22 – Gölge Gibi Geri Dönen
Elif sabah Asya’yı okula bırakıp küçük dükkânına gitmişti. Yeni açtığı mahalle sınıfında çocuklara gönüllü ders veriyordu. Sokak sessizdi. Hava serindi ama Elif’in kalbinde huzur vardı.
O sırada bir siyah araç köşe başında durdu. Camdan bir adam baktı. Esat’tı bu.
Ama gözlerinde tanıdık o sıcaklık yoktu. Geri dönmüştü, ama “Elif’i geri kazanmak” değil, “Elif’in onu reddedişini cezalandırmak” için…
Geceleri takip etti Elif’i. Nerede oturuyor, kimlerle görüşüyor, hepsini öğrendi. Bir gece Mehmet’in okuldan geç çıkacağını bildiği anda harekete geçti.
Elif sokağın köşesinden dönerken bir gölge önüne atladı.
– Elif.
Elif o sesi tanıdı. Kalbi duracak gibi oldu.
– Esat?
– Beni böyle kolay silip mutlu olamazsın.
– Esat ne diyorsun? Git buradan!
Ama Esat karanlığa gömülmüş ruhuyla konuştu:
– Sen benimdim… kimseye ait olamazsın.
Bir anda Elif çantasından telefonunu çıkardı ama Esat bir hamleyle yere fırlattı. Elif geri çekildi. Gözleri doldu ama dimdikti.
– Ben senin hiçbir zaman olmadım! Bir kadını sahiplenmek değil, sevmek gerekir!
O anda bir patlama sesi… çevredeki kuşlar havalandı.
Elif yere düştü.
Vurulmuştu.
Sokakta yankılanan tek ses Elif’in düşen çantasının tokasıydı.
Esat bir an panikledi, ama sonra kaçtı.
Karanlığın içinde Elif yerdeydi. Tam o anda kapının önüne çıkan yaşlı komşu kadın çığlığı bastı:
– Yardım edin! Elif öğretmeni vurmuşlar!
Devam edecek...