Aylin ve diğerleriyle o kafeterya kahkahasından sonra aramızdaki o gerginlik resmen buz gibi erimiş oldu; artık okulda yeni bir dinamik vardı ve biz altı kişi, ortalığı birbirine katmaya hazırdık.
Olayın üzerinden çok geçmeden, kızlarla birlikte markete gitmek üzere hep birlikte masadan kalkıp okul çıkışı yoluna koyulduk. Kahkahalar atarak yürürken, ara sokağın köşesinde birden o duman tüylü kara kedi çıkageldi. Ancak bu kez her zamanki o gizemli ve mesafeli hallerinden eser yoktu. Tam aksine, sanki bizi tebrik etmek ister gibi sevgi dolu bir şekilde üzerimize atladı. Doğrudan benim kazağımın üzerine tırmanıp kıvrıldı, sıcacık bir yuva yapmış gibi oraya yattı.
Kedicinin o savunmasız ve tatlı hali karşısında kalbim eridi; kıpırdamaya bile kıyamadım, şeklini bozamadım.
— Kızlar, siz önden markete gidin, ben hemen yetişirim, dedim.
Diğerleri markete doğru neşeyle yürümeye devam ederken, ben sokak başındaki tahta banka oturup kediyi kucağımda sevmeye başladım. Tam o sırada karşıdaki bankta oturan birini fark ettim: Zeynep... Sanki büyük bir suç işlemişiz, adeta adam öldürmüşüz gibi yüzüme öyle bir kin ve nefretle bakıyordu ki, içindeki o eziklik ve yalnızlık her halinden belliydi. Onun bu acınası haline kayıtsız kalmayıp hafifçe başımı yana eğdim ve gözlerimi devirip önüne döndüm.
O günden sonra Zeynep için okul çekilmez bir yer haline geldi. Ne Aylinlerin grubuna girebildi, ne de bizim yüzümüze bakabildi. Çok geçmeden okuldan tamamen ayrıldı ve oturduğumuz sitemizden taşınıp gitti.
Onu orada yapayalnız, arkasına bile bakmadan giderken izlediğimizde içimizde en ufak bir vicdan azabı ya da pişmanlık olmadı. Çünkü bazı insanlar hak ettikleri dersi ancak böyle alırlardı; ve biz, yaptıklarımızdan asla pişman değiliz.
-1.KİTAP SONU- HELİN AYYILDIZ...