Kapı, Amanda’nın dokunuşuyla sessizce aralandı.
Bu sessizlik en korkuncuydu.
Odanın içi beklediğinden daha büyüktü. Duvarlar tavana kadar uzanan eski kitap raflarıyla kaplıydı. Raflardaki kitapların çoğu eğrilmiş, sararmış ve üzerleri okunmayan sembollerle doluydu. Hiçbirinde başlık yoktu.
Amanda bir adım attı.
Kapı arkasından kendi kendine kapandı.
İrkilerek döndü ama kapı artık yok gibiydi. Duvar…
Sanki kapı orada hiç olmamıştı.
Nefesi hızlandı.
Odanın ortasında, yere çizilmiş tuhaf bir sembol vardı. Daireye benzeyen ama içinde keskin çizgiler olan bir şekil. Kurumuş gibi duran koyu lekeler çizgilerin arasında yayılmıştı. Amanda bunun ne olduğunu anlamak istemiyordu ama içgüdüleri ona gerçeği fısıldıyordu.
Kan.
Tam o sırada, odanın köşesindeki eski aynayı fark etti.
Ayna çatlamıştı ama hâlâ dik duruyordu. Amanda aynaya yaklaştı. Yansımasında kendini gördü…
Ama bir şey yanlıştı.
Yansıma, onunla aynı anda hareket etmiyordu.
Amanda elini kaldırdı.
Yansıma bir saniye geç tepki verdi.
Geri çekildiğinde aynadaki kız gülümsedi.
Ama Amanda gülümsemiyordu.
“Sen… kimsin?” diye fısıldadı.
Aynadaki kızın dudakları oynadı ama ses odanın içinden geldi:
“Beni kilitledin.”
Amanda’nın dizleri titredi. “Ben seni tanımıyorum.”
“Tanıyorsun,” dedi ses. “Sadece hatırlamıyorsun.”
Raflardan bir kitap kendiliğinden yere düştü. Sayfaları hızla açıldı. Amanda istemeden yaklaştı.
Kitabın ortasında bir isim yazıyordu:
Amanda Whitmore
Altında tek bir cümle vardı:
“Kapı bir kez açıldığında, geri dönüş yoktur.”
Odanın ışığı bir anda söndü.
Ve karanlığın içinden, bir el Amanda’nın bileğini sımsıkı kavradı.