Gece yarısı, ev olması gerekenden fazla sessizdi.
Amanda, yatağında doğrulup saate baktı. 03:17.
Aynı saat. Yine.
Son birkaç gecedir bu saatte uyanıyordu ama bu kez farklıydı. Bu kez uyanmasına sebep olan şey bir rüya değildi. Koridordan gelen hafif bir tıkırtı vardı. Sanki biri evin içinde yalınayak yürüyordu ama adımlar yere tam basmıyordu.
Amanda nefesini tuttu.
Bu ev… Büyükannesinden kalmıştı. Taş duvarlı, eski ve kasabanın biraz dışında. Taşındığı ilk gün herkes “gece çok sessiz olur” demişti. Kimse, sessizliğin bu kadar rahatsız edici olabileceğini söylememişti.
Yorganı yavaşça araladı. Ay ışığı, odanın zeminine solgun bir çizgi gibi düşüyordu. Kapı aralıktı. Amanda, kapıyı kapattığını çok iyi hatırlıyordu.
Koridordan bu kez bir fısıltı geldi.
Anlamlı değildi. Bir kelimeye benzemiyordu ama ona seslendiğinden emindi.
Kalbi göğsüne sığmıyordu.
Ayağa kalktı. Tahta zemin soğuktu. Her adımında ev sanki onu izliyormuş gibi gıcırdıyordu. Kapıya yaklaştı. Koridor karanlıktı ama en sondaki oda…
Büyükannesinin kilitli tuttuğu oda.
Oradan çok silik bir ışık sızıyordu.
“Bu imkânsız…” diye fısıldadı Amanda.
O kapı yıllardır açılmamıştı. Anahtarını da hiç görmemişti. Ama şimdi kapı aralıktı.
Bir adım attı. Sonra bir adım daha.
Kapıya yaklaştıkça fısıltı netleşti. Bu kez tek bir kelime duydu:
“Geri dönme.”
Amanda’nın eli kapının tokmağına değdiği anda evin içindeki tüm sesler sustu.
Ve tam o anda, kapının arkasından bir şey nefes aldı.
Bu evde yalnız olmadığını artık kesin olarak biliyordu.
Ve bu, sadece başlangıçtı.