Sabahın ilk gri ışıkları odaya dolduğunda adam gözlerini açtı. Yanına dönüp elini uzattı ama çarşaf soğuktu.
Yatak boştu.
Adam hızla yataktan doğruldu. Banyoya baktı, odayı taradı ama kadın yoktu. Masanın üzerinde ne bir telefon numarası ne bir isim ne de küçük bir not bırakılmıştı. Kadın, tıpkı gece başlarken anlaştıkları gibi, gün doğarken bir hayalet gibi ortadan kaybolmuştu.
Adam bardağını eline alıp pencerenin kenarına geçti. İçinde tarif edemediği garip bir boşluk hissetti. Kendine “O sadece adı bile olmayan bir kadındı, tek gecelik bir kaçamaktı” diye telkinde bulunsa da, kadının gözlerindeki o çaresiz bakış ve onun ilki olduğunu bilmenin verdiği o tuhaf sahiplenme hissi zihninden silinmiyordu.
Günler geçti ama adam kadını unutamadı. Her sokakta, her barda o siyah elbiseli kadının izini aradı. Onu bulmak, kim olduğunu öğrenmek ve o gecenin hesabını sormak adam için bir saplantıya dönüşmeye başladı.