🪽 2.BÖLÜM
Kaçış
Babannem bütün eşyalarımı toparlamıştı, ben ise oturmuş bana ne olduğunu açıklamasını bekliyordum. Çantanın ağzını kapattı ve bana doğru dönüp hızlıca anlatmaya başladı.
"Ellie az önce Melek Baş Rahibin oradaydım bazı meleklerle konuşurken bende dinlemeye başladım. Senden haberleri olmuşlar nasıl olduğunu bilmiyorum ama biri seni ihbar etmiş!? Seni bu diyardan olabildikce en hızlı şekilde çıkarmamız lazım seni almalarına izin vermem anlıyor musun?! Onlar seni bir hedef, bir düşman ve bir tehlike silahı olarak görüyor onlar senin güçlerini istiyor, nolur buralardan kaçıp git asla dönme!"
Hızla koşup Babanem'e sarıldım ve göz yaşlarımı sildim. Babannem'in korkusunu anlıyorum Annem'i ve Babam'ı da kurtarmak istemiş ama geç kalmıştı bunun tekrarlanmaması için bu kadar hızlı olmaya çalışıyordu.Benden ayrılmadan önce kokumu içine çekti ve yanaklarımı öpüp benden ayrıldı. Kokusunu asla unutmayacaktım, Annem'in kokusunu unutmadığım gibi hem Babam'ın hem de Babanem'in kokusu her bir zaman yanımda kalıcaktı. Babannem anlandıramadigim bir şekilde arkama geçip bana bir şeyler söylüyordu.
"Ellie özür dilerim ama bunu yapmak zorundayım çok fazla dikkat çekmemen lazım ve bu diyardan çıkmadan önce benim yaptığımı kendine tekrar yapman lazım. Canın acıyıcak dayan olur mu?"
Babannem hızlı hızlı konuşuyordu ben daha dediği şeyi yeni kavrarken Babannem'in elleri kanatlarıma gitti ve kanatlarımı koparttı! Canım çok kötü yanmıştı dudaklarımdan bir çığlık kaçtı elimi hemen ağzıma götürdüm ve gözlerimi kapatıp acımın dinmesini bekledim. Babannem önüme gelerek ellerimi tuttup sakince konuşmaya devam etti.
"Ellie bunu senin güvende olman için yapmam lazımdı, şimdi yavaşça derin nefes almanı ve küçük kanatların olduğunu düşünmeni istiyorum."
Gözlerim kapalı şekilde düzenli nefes alıp veriyordum, Babannem'in dediğini yapmaya çalışıyordum ama olmuyordu." Babanne olmuyor yapamıyorum, yapamıyorum işte!"Babannem destek vererek ellerimi şefkatle tutup okşuyordu."Yapabilirsin Ellie sadece düşün ve zorla kendini,hadi yaparsın!"
Derin nefes alıp dediğini yaptım beyaz küçük kanatlarımın olduğunu düşündüm. Arkamda bir hareketlilik hissettim ve sonra çırpınışlar, şaşkınlıkla gözlerimi açtım ve arkama hafifçe dönüp baktım. Önceki kanadıma göre daha küçük bir kanatlarım vardı, sevinerek Babanem'e dönüp sevinçle ona sarıldım ama o sevinç bile kursağımda kalmıştı çünkü evin bahçesinden gürültülü sesler gelmeye başladı. Babannem panikle elime çantamı verdi ve kısık bir sesle konuşmaya devam etti."Ellie geldiler bu geçitten düz git sonra sağa dön ilerde kırmızı kapı görüceksin orda seni bir Şeytan çocuk bekliyor o sana yardımcı olucak seni sev-" Kapı şiddetle vurulmaya başladı, babannem yerin altındaki halıyı kaldırıp geçiti gösterdi aşağı merdivenleri indim ve hüzünle babanem'e baktım. Yaşlı gözlerle kapagı kapatıp halıyı geri çekti,bir anda kapı kırılma sesi geldi ve büyük bir kargaşa." Onu nereye saklandın Lanet Melek söyle!"Sert bir erkek sesi duydum , bu her kimse gerçekten de şu an çok büyük karmaşa çıkıyordu yukarıda. Hüzünlü bir kahkaha duydum Babannem büyük bir sevinçle onun sorusunu cevapladı.
"Haha ne o Komutan Şeytan bir genç Melez'den mi ürküyor ne utanç verici! Korkusuz Şeytanlar'a nam salmış Baş Komutan Ne zamandan beri korkak olmuş?!" Sert bir darbe sesi geldi kulaklarıma, yavaş yavaş adım atarak uzaklaşmaya başladım."Seni salak kadın senin bu çabaların bir hiç, sen de bir hiçsin aynı o gün de olduğu gibi ne yaparsan yap kimseye bir faydan olmayacak. Evladını o yangında cayır cayır yanışını izlediğin gibi yine torununun ölümünü izliyiceksin."Bu bu lanet olsun bunu o mu yapmıştı o mu ateşe vermişti? Vücudumda müthiş bir sıcaklık vardı şu an ortaya çıkıp ortalığı dağıtıp hesap almak istiyordum ama buradan çıkmam ve kendimi güçlendirmem lazım. Lanet hemen uzaklaşmam lazım, bu burada bitmiyicek Komutan senin için geri dönücem! "Doğruyu söyle beğendin mi sana hazırladiğimiz o güzel sürprizi, özel olarak onların gösterişli kanatlarını da aldım bir işe yaramayacaktı onlar şu an benim özel odamın duvarlarını süslüyor. Sizi salaklar çabuk arayın evi, biriniz de üst katı arasın!" Seni adi şerefsiz sen daha ne kadarını yaptın bilmiyorum ama sana bin katını tatırmadan ölmek yok! Asil kanım üzerine and içerim ki senden intikam almadan ölmeyeceğim! Hızla arkamı dönüp karanlık ve biraz dar olan geçitten ilerlemeye devam ettim. Az ileri de bir Siluet görene kadar dar ve karanlık yol boyunca ilerledim,kafam çok karışıktı bundan sonra ne yapıcaktım bilmiyordum. Koridorun sonuna doğru ışık olmaya başladı Babannem'in dediği gibi kırmızı kapıyı da gördüm. Artık kurtuluşa yaklaşıyordum ya da ben öyle olduğunu düşünüyordum. Tam anlamıyla hiç bir zaman kaçmak tam olarak son bulmazdı değil mi!
"İntikam her zaman daha ağır basmaz mi zaten!"
-Ellie-
🪽Bölüm Sonu🪽
Bir sonraki bölümde görüşmek üzere sağlıkcakla kalın.
🪽Meleklerim