Xerath,prensesi kucağına almış eve doğru yürüyordu.Soğuk hava şiddetlenmişti ama Xerath bunu dert etmeyip prensesi daha çok göğsüne bastırdı.Kendisi acıya alışkındı ama şuan kollarında olan bu narin kadın nasıl bu hale gelmişti.Ona nasıl kıydılar? Diye düşünüp dururken kollarında bir hareketlilik hissetti.Prenses baygındı ve soğuk ona etki etmişti.Prenses daha çok şövalyeye sokuldu ve kendisini soğuktan korumaya çalıştı.Xerath bir an hiç bir kadının ona bu kadar yakın olmadığını ama prensesi kendisine yakın hissetmeye başladı.Ardından kendine geldi ve aklına babasının ona hep söylediği söz geldi. "Biz sadece korumakla yükümlüyüz...başka hiç bir şey hissedemeyiz." Xerath hemen hemen bu sözle büyümüştü ve söz onun kalbine işlenmişti.Kılıç için atan bu kalbi hiç bir zaman bir kadının karşısında farklı bir şekilde atmamıştı ama prensese karşı farklı ve gizli bir şey vardı. Xerath eve yaklaşınca yokuştan inen şifacıyı gördü.Şifacı bir kadındı ve orta yaşlarda idi.Xeraht buraya geldiğinde birbirlerine çok fazla yardım etmişlerdi ve bir abla kardeş gibi olmuşlardı.
Şifacı onu gördüğü gibi eteğini hızlıca kaldırdı ve Xerath'a doğru koştu.Telaşla yanına geldiğinde kucağındaki bu kadını hiç görmediğini ama bu halde bile çok güzel olduğunu fark etti.
"Xerath,bu kadın kim?Sen nerden geliyorsun?Sende yaralı mısın?" Xerath,şifacıya sakin ve soğuk bakışlar ile evi işaret etti.Kadın başını sallayıp hızlıca evin kapısına yöneldi ve Xerath'ın geçmesi için kapıyı açıp içeriye girdi.Xerath yavaş adımlarla prensesi içeriye taşıdı ve odasına götürüp yatağına bıraktı.