*Eveleyn*
Gökten aşağıya kadar raks ederek inen karlar,saçımı beyazlatıyordu. Geceliğimin ince kumaşı sayesinde, titriyordum. Rastgele bir ceket vardı üzerimde, en azından biraz ısıta bilecek gücte. Kucağımda beleğe sardığım kızım Eliza vardı, Violet elimden tutmuş,onun diğer elinde de kardeşi Laura tutuyordu. Üzerlerinde sıcak tutanbilecek şeyler bulup onlara vermiştim ama nafile,bu kış insanın bedenini sarabilecek güçteydi. Kocam Jacop önümde dikilmiş, savaş için son dakika kendini hazırlıyordu.
"Eveleyn artık gitmem gerek hazırım" keder dolu gözleri her halinden belliydi ama, ciddiliğiyle bunu saklamaya çalışıyordu. "Jacop kendine iyi bak" bakmayacağını biliyordum,ordumuzun yenilmesi an meselesiydi. "Eveleyn..canım kızlarımıza iyi bak"kucağındaki Elizanın alnından öptü, tel ayağının üzerine çökerek Violeti ve Laurayı alnından öptü. "Babanız sizi koruyacak" son kez bana baktı, ayağa kalkarak. Beş saniyeden az bir süreydi, sanki içime huzur dolmuştu gözleri sayesinde.
Gidişini izlemek acı versede çocuklarımı korumalıydım. Arkaya doğru dönüp hızlı bir şekilde yürümeye başladım,karlar hızımı yavaşlatıyordu, yağan karlae yüzünden görüş açım bulanık hâle gelmişti.
Saraydan baya uzaklaşmıştım,saklanmaya bir yer bulamıyordum. Ordu sesleri kılıç sesleri çoğalmaya başladığında panikledim. Violeti çöp yığınının yanında bir çok tagtanən altına sakladım, gözükmediği için rahattım ama Eliza ve Laura için söyleyemezdim. "Violet kızım buradan sakın çıkma ses çıkarma anne geri dönecek." Ayağa kalkarak hızlıca ilerlemeye başladım, ama malesef geç kalmıştım. Ordu buntarafa doğru geliyordu, koşmaya başladım, Laura elimden sıkıca tutmuştu "Laura kaç hemen!" Elizayi ona uzattım, belki bir umut bir küçük bir şans olsa kurtula bilmeri için, kendi canımı hiçe saydım.
*Violet*
Annem, gelene kadar çıkmamam için tembihlemişti. Annemin gidişini izlerken bir terslik olduğunu fark ettim. Annem kardeşlerimi hızla öne itti, kardeşim kucağında Elizayla gözden kayboldu. En dehşet verici şey annemin sıcak kanı karı boyaması oldu. Ses çıkarmamak için ağzımı tuttum, göz yaşlarımı tutmak için gücüm yetmedi.
Saatler olmuştu sanırım, saatlerdir annemin ölüsüyle yanlızdım. Yapayanlız... Hava yavaştan kararmaya başlıyordu, savaşın bittiği kesindi. Korktuğum için olduğum yerden çıktım, annemin olduğu yere gittim. Eğilip annemin koluna dokundum,kolu buz gibiydi "Anne üşüyorsun" üzerimdeki ceketi çıkardım, annemin üzerini örttüm. Annemin yanına uzandım, annemin kokusu hâlâ vardı. Annemin ellerini tuttum buz gibiydi hâlâ "anne hâlâ üşüyorsun"
*Yazar anlatımıyla*
Violet annesinin yanına uzanarak, ağladığını fark etmeden ağlıyordu. Annesinin öldüğüne kabullenmek, zor gelmişti kıza. Kız annesine sarılırken dört nal koşan atlae Violetin olduğu yere geldi. İri cüsseli bir adam orta yaşlı adamla konuşarak atı yavaşlattı. İki at yavaş yavaş yürürken, onlar konuşuyordular. "Wartina krallığı çok acımasız" diye söyleniyordu, orta yaşlı adam. İri cüsseli adam soğuk ve net cevaplardan başka cevap vermiyordu. "Dur... Dur bir dakika!" Orta yaşlı adam durmadı "Ne oldu ya konuşmaktamı yasak-" iri cüsseli adam attan inip koşmaya başladı, orta yaşlı adam söylenerek attan indi ve adamın arkasıyla yola koyuldu. İri adam , kraliçe Eveleyni görmüştü "Kraliçe Eveleyn... O, ölmüş"
*Violet*
Gözlerimi araladığımda, iki adam annemle benim yanımdaydı. Annemin kolundan sıkıca tuttum,"Sizde kimsiniz?" İki adamda şaşırmış gözlerle bana baktı. " Anneme dokunmayın" iki adamda bana yaklaştı, iri koca bir adam elini bana uzattı " Gel bakalımannenede sanada zarar vermeyeceğiz" ilk tereddüt ettim, ve sonra elimi uzattım. İri adam beni kucağında tutuyordu. Anneme son kez sarılabilişim oldu.
*Yazarın anlatımıyla*
Violet ata binip Karilla krallığını terk etti. Bu ayrılık onun için çok acı vericiydi, annesinin kokusunu son kez almıştı, babası onu son kez öpmüştü, kardeşlerinin nerede olduğunu bilmiyordu, ölmüşlerdi belkide. Violet uzun yol katetti Reia krallığına vara bilmek için, hem ata bindi hemde gemiye binidi ve tekrar ata bindi. Violet Karilla krallığının tek varisiydi ve öylede kalacaktı. Reia krallığının kral ve kraliçesi Julia ve Hery, Violet için kapıları açık tuttu. Onlarında kendi kızları vardı, Sophia adlı küçük tatlı kızdı. Sapsarı saçları ve mavi gözleriyle aydınlatıyordu etrafı. Ama onun ışığı,aydınlığı Violete yansımadı. İlk geldiği günden ailesini çaldığını,bundan kurtulamayacağını söylerdi Violete. Violet buna üzülmek yerine, öfkesi sayesinde güç topladı. Yıllarca eğitildi kılıç kullanmayı bile çok iyi biliyordu. Şimdi 17 yaşında olmasına rağmen bir ay sonra 18 olacaktı. Karilla krallığına dönecek ve yeni halkını koruyacaktı.
