Yağmur, sanki bütün şehri griye boyamaya kararlıydı.
Pencerenin önünde duruyor, elimdeki davetiyeye bakıyordum.
Nocturne Konser Salonu.
Saat tam yediyi on geçiyordu.
Gitmeli miydim?
Yoksa bu saçmalığı burada bitirip mektubu çöpe mi atmalıydım?
İçimdeki mantıklı taraf ikinci seçeneği söylüyordu.
Ama merak...
Merak, insanı en büyük hatalara sürükleyen duyguydu.
Ve ben, ne kadar engellemeye çalışsam da o meraka yeniliyordum.
Telefonumu elime aldım.
İnternete tekrar salonun adını yazdım.
Bu kez sonuç çıktı.
Nocturne Konser Salonu.
Eski, yıllardır kullanılmayan bir opera binası.
Şehrin en eski yapılarından biri.
Son etkinliği yaklaşık yirmi yıl önce düzenlenmişti.
"Yirmi yıl mı?"
Kaşlarımı çattım.
Peki beni neden oraya çağırmışlardı?
Davetiyeyi çantama koydum.
Montumu giyerken aynada kendime son kez baktım.
Uzun siyah saçlarım omuzlarımdan aşağı dökülüyordu.
Mor gözlerim, yağmurlu havanın etkisiyle her zamankinden daha koyu görünüyordu.
Derin bir nefes aldım.
"En fazla saçma bir şakadır."
Kapıyı kilitleyip apartmandan çıktım.
Nocturne Konser Salonu şehrin en eski semtlerinden birindeydi.
Otobüsten indiğimde hava tamamen kararmıştı.
Yağmur ince ince yağmaya devam ediyordu.
Sokak lambalarının solgun ışıkları, ıslak taş kaldırımlara vuruyordu.
Karşımda yükselen bina nefesimi kesti.
Eskiydi.
Çok eski...
Siyah taşlardan yapılmış devasa bir yapıydı.
Kapısının üzerinde altın harflerle yalnızca tek kelime yazıyordu.
NOCTURNE
Binanın pencerelerinin çoğu karanlıktı.
Yalnızca giriş kısmından sıcak bir ışık sızıyordu.
Tam içeri girecekken...
"Sen de davetiye alanlardan mısın?"
Arkamdan gelen kadın sesiyle irkildim.
Yaklaşık yirmili yaşlarının başında, kızıl saçlı bir kız bana gülümsüyordu.
Elinde benimkine benzeyen siyah bir zarf vardı.
"Sanırım..."
"Ben de."
Gülümsedi.
"Adım Elia."
"Raven."
"İlk kez mi katılıyorsun?"
Sorusu tuhaftı.
"Katılmak derken?"
Yüzündeki gülümseme yavaşça kayboldu.
"...Boş ver."
Kapıya doğru yürüdü.
Sanki ağzından yanlışlıkla bir şey kaçırmış gibiydi.
Bu daha da garipti.
İçeri girdiğimizde büyük bir fuaye bizi karşıladı.
Kristal avizeler tavandan sarkıyordu.
Kırmızı halılar...
Siyah mermer sütunlar...
Altın işlemeler...
Burası kullanılmayan bir binaya hiç benzemiyordu.
Her şey kusursuzdu.
Sanki zaman burada durmuştu.
Görevliler siyah takım elbiseler giyiyordu.
Hepsi aynı anda gülümsüyor ama hiçbiri konuşmuyordu.
Bu sessizlik beni rahatsız ediyordu.
Kayıt masasındaki kadın bana baktı.
"Raven Evernight."
Sesi sakindi.
Ben ismimi söylemeden adımı biliyordu.
"Buyurun."
Siyah renkli metal bir kart uzattı.
Üzerinde yalnızca 37 yazıyordu.
"Bu ne?"
"Numaranız."
"Ne numarası?"
Kadın cevap vermedi.
Sadece gülümsemeye devam etti.
Salonun kapıları açıldığında içeride yüzlerce kişi vardı.
Kimileri konuşuyor...
Kimileri sessizce etrafı izliyordu.
Tam boş bir koltuk ararken omzuma sertçe biri çarptı.
"Nereye baktığını bilmiyor musun?"
Derin, tok bir erkek sesi...
Başımı kaldırdım.
Ve nefesim kesildi.
Karşımda duran adam, gördüğüm en dikkat çekici insandı.
Siyah gömleğinin ilk düğmeleri açıktı.
Geniş omuzları ve atletik yapısı kalabalığın içinde bile hemen fark ediliyordu.
Dağınık siyah saçlarının diplerinde koyu kırmızı yansımalar vardı.
Keskin çene hattı yüzüne sert bir ifade katıyordu.
Ama asıl dikkatimi çeken gözleriydi.
Koyu kırmızı...
Neredeyse siyaha çalan, öfkeli gözler.
Bakışları üzerime kilitlenmişti.
Sanki beni ilk kez görmüyormuş gibiydi.
Ben konuşamadan gözlerini hafifçe kıstı.
"Sen..."
Sanki devamını getirecekti.
Ama vazgeçti.
Tek kelime etmeden omzumu hafifçe iterek yanımdan geçti.
Arkasından bakakaldım.
"Ne kabalık..."
Tam o sırada yanımdaki kız fısıldadı.
"Onunla konuşmamanı tavsiye ederim."
"Neden?"
"Çünkü o..."
Sözünü yarıda kesti.
Gözleri korkuyla adamın arkasından gidiyordu.
"...Boş ver."
İçimde garip bir his oluştu.
Kimdi bu adam?
Ve neden bana öyle bakmıştı?
Bilmiyordum.
Ama bir şekilde hissediyordum.
Bu gece, onunla yollarımız yeniden kesişecekti.