Kamp alanına döndüğünde her şey olağan görünüyordu. Kamp ateşi hâlâ köz hâlindeydi, öğrenciler çadırlarında, öğretmenler kendi sohbetlerine dalmıştı. Sanki birkaç dakika önce ormanda yaşananlar bir kâbus gibiydi. Ama Beren’in üzerindeki kan lekeleri, elindeki titreyen hançer ve yüreğindeki çığlık gerçeği inkâr edilemez kılıyordu.
Çadırına girer girmez fermuarı kapattı, yere çömeldi ve çantasından küçük deri defteri çıkardı. Ailesinin ona verdiği bu günlük, yalnızca bir anı defteri değil, aynı zamanda bir rehberdi. Sayfalar arasında dolaşırken, bir not ilişti gözüne:
Karanlık her zaman önce en sevdiğini alır. Bu, seni zayıflatmak için değil, seni seçmek içindir."Gözleri doldu. Filiz'in son anları zihnine yeniden üşüştü ama bu kez korkunun yerini öfke aldı.
“Artık benimle oynayamazsınız,” diye fısıldadı. “Size savaş getireceğim.”
Ertesi sabah, kamp programı gereği yapılan orman yürüyüşü başlamıştı. Beşli grup yine oradaydı, sanki önceki gece hiçbir şey olmamış gibi. Ama bu kez bir kişi eksikti: Filiz.
Öğrenciler Filiz’in sabah uyanmadığını düşünüyordu. Öğretmenler çevrede arama başlatmıştı. Ama Beren biliyordu: Filiz hâlâ yaşıyorsa, artık bir insan değildi.
Emre, uzaktan Beren’e baktı. Gözleri parlaktı, dudaklarında soğuk bir gülümseme. Diğerleriyle konuşuyor gibi yapsalar da, aralarındaki sessiz iletişim çok açıktı: Bizi durduramazsın.
Ama Beren yalnız değildi.
Aynı yürüyüş sırasında, kamp görevlilerinden biri dikkatini çekti. Yaşlı bir adamdı, sessiz ve gölgede kalmayı tercih eden biri. Beren’in yanına yaklaştı, kulağına eğilip fısıldadı:
“Senin gibi birini bekliyorduk. Kanın sana ihanet etmezse… onları durdurabilirsin.”
Beren’in gözleri büyüdü.“Sen… sen kimsin?”
Adam hafifçe gülümsedi.“Adım Sami. Bir zamanlar babanla avlandım. Ve şimdi… yeniden av başlıyor.”