Berk Yılmaz ~
Onun için çok zordu biliyordum ama yapabileceğim tek şey buydu ona gerçekleri anlatana kadar beni böylebilmesi en iyisiydi...
Kahvaltıya ne Baran'nın ne de Ezgi'nin geldiğini gördüğümde kalkıp odaya gittim Baran oradaydı biliyordum ama sakın olmalıydım Ezgiyi üzecek bir şey yapmak istemiyorum kapıyı açtığımda tamda tahmin ettiğim gibi Baran oradaydı " Çık dışarı Baran" " Hayır Berk sen çık ben seni sevmiyorum lütfen anla bırak bizi yalvarırım" " Ezgi sus lütfen tamam mı sus " " Kız istemiyor seni Defol git işte olm siktir git ne laftan anlamaz bir insan oldun iyice " Baran'ın kafasını patlatmamak için kendimi gerçekten zor tutuyorum ama yapacağım gerçekten az kaldı " Baran çık dedim sana son uyarım " çıkmadı yüzüne yumruk attım karşılık gelince olay büyüyecek gibi oldu ama Ezgi elimden tutu
" Lütfen bırak onu bir daha görüşmem sözünden çıkmam söz veriyorum yeterkionu bırak lütfen " kendimi düzeltip Baran'ın odadan çıkışını izledim
Ezgi Yılmaz~
Kendimi adeta uçurum kenarında hissediyorum aşağıda Baran var ama atlasam düşerim ama vazgeçmek istemiyorum Berk'le aşağı inip kahvaltı yaptık Baran gelince kendimi onun kucağına atıp sarılamamak için zor tutuyordum ama söz vermiştim yapamazdım artık....
Bu bölüm bu kadarcık olsun diğer bölüm daha uzun olur 😽🫀