Yaz tatilinin ilk haftasının üçüncü günü odamda oldukça huzurlu bir şekilde kitap okuyor, diğer yandan soğuk kahvemi yudumluyordum. Bu huzurlu ortamı bozan çalan telefonum oldu. Aslında telefonum çalınca çok irkilmiştim. Çünkü; annem hemşireydi ve bu gün nöbette idi, ünlü bir cerrah olan babam da aynı şekilde hastanedeydi. Tüm korkularımı ve bölünen huzurlu saatimi hiçe sayarak telefonumu açtım. Arayan yakın arkadaşım Simay'dı. " Duru, sende mi kampa gitmeye karar verdin? Ben sana dedim, sen beni dinlemedin. Ama demek ki Helin' in sözünü dinliyorsun, aşk olsun yani..." Dedi. Oysaki benim daha kamptan bile haberim yoktu. Acaba benim adımı kim adımı verdi? Aklımda aniden bir şimşek çaktı! Tabii ki annemin fikri idi. Benim fen lisesine gitmemi en çok isteyen oydu. Ben fen lisesine birincilikle girincede ödül olarak layık görmüş olsa gerek...
" Duru beni duydun mu? Çantanı hazırladın, değil mi? İyi, sen bilirsin Duru nede olsa yarın okulun bahçesinde buluşacağız." Ah! İnanamıyorum... Daha valiz hazırlamam gerekiyor...
" Simay ben kampa gideceğimden daha yeni haberim oldu. O da senin sayende lakin daha çantamı ve valizimi hazırlamam gerekiyor, seni sonra arasam olur mu?"
" Ben sana çok inanamadım ama öyle olsun. Yarın saat yedide okulun bahçesinde görüşmek üzere." " Görüşürüz, canım" diyerek telefonu kapattım. Valizimi hazırladım. Bu arada valiz dediğim şey büyük bir el çantası gibi bir şeydi. Bir de bez kol çantamı hazırladım. İçinede ; powerbank, bir airpods kulaklık, bir şarj aleti, diz üstü bilgisayar ve okuduğum kitabı koydum. Valize; üç eşofman takımı, altı tane günlük t-shirt, üç pjama takımı, bir siyah tayt ve birkaç ıvız, zıvır koyup kapattım. Ama içinde giysiden çok kitap vardı.( Ki bu benim kişiliğimi yeterince ortaya çıkarıyordur.) saat gece yarısını biraz geçerken işim bitti ve yattım. Sabah simsiyah giyinmiştim; siyah eşofman altı, siyah askılı bir bluz, siyah ceket, siyah renkli dijital saat ve siyah güneş gözlüğü...
Sonunda otobüse bindik. Simay bana çok benziyordu tek farkımız onun siyah bir sweatshirt giyip, benim bir ceket giyiyor olmamdı. Otobüste bizim gibi bir sürü arkadaşı ile oturan vardı. Ama biz en az ses çıkaranlarıydık çünkü yola çıktığımız dakikadan beri kitap okuyorduk. Zaten bizim bir arada olup, yaptığınız en verimli aktivite kitap okumak yada kütüphaneye gitmektir.
