Bölüm 7

Batu da beni unutamadı sanırım. Bugün umutlarımın söndüğü o parka bir daha gittim. O da oradaydı. Gözlerimin içine o kadar güzel bakıyordu ki o yemyeşil gözlerinde kendimi yine kaybettim. Sözler yalan söylese de gözler asla yalan söylemez diye bir laf vardır ya, o laf eğer gerçekten doğruysa Batu da beni unutamadı. Benden yaklaşık kırk dakika sonra gitti. Tam o yolun köşesinden dönücekken, arkasını döndü gözlerimin içine sanki son kez bakıyormuş gibi baktı ve arkasını dönüp gitti. Batu' nun kuzeni bir kızla Batu'nun sevgili olduğunu söylemişti fakat o kız çok inkar etti, sevgili değiliz dedi ama ben emin olamadım ve Batu'ya sormaya karar verdim. Sırf onun için bu gün bir daha o parka gittim, hava çok kapalıydı ve yağmur yağıyordu. Gittim ancak o orada değildi. İlk karşılaştığım anda ona sorucam çünkü kendime bir söz verdim. Ama çok korkuyorum. Gerçekten o kızı seviyor olmasından çok korkuyorum. Karşısında göz yaşalarıma hakim olamamaktan çok korkuyorum. Belki bu saatten sonra beni eskisi gibi sevmez yani seviyormuş gibi hissettirmez ama en azından başka bir kıza karşı da bir şeyler hissetmemesi için elimden ne geliyorsa her şeyi yapmaya hazırım. Ona daha önce hiç dokunamamışken, hiç kokusunu bilmeden uzaktan yıllarca sevmek çok zor geliyor. Ona bir kere olsa bile dokunmak için her şeyimi verirdim. Ucunda ne olursa olsun belki daha üzgün olucaktım ama olsun ona bir kere bile olsun dokunmak için her şeyi yapardım. O yeşil gözlerine uzun uzun bakabilmek için her şeyi yapardım... Eskiden onu kaybetmekten deli gibi korkan ben şimdiyse yokluğuna yıllardır alışmaya çalışıyorum.