Bölüm 3

Zeynep, o sözlerden sonra arkasına döndüğünde Yalın’ı göremedi. Ama o ses… ona aitti. Ertesi gün onu okulda yine aynı soğuklukla gördü. Sanki hiç konuşmamışlar gibi. Ama Zeynep’in içi içini yiyordu. Bileğindeki bileklik, gözlerinin karanlığı, o mesaj… Yalın’ı takip etmeye karar verdi. Okul çıkışı, onun gizlice arka sokaklara saptığını gördü. Peşinden gitti. Yalın eski, terkedilmiş bir binaya girdi. Zeynep birkaç dakika sonra aralıklı kapıdan içeri süzüldü. Loş ışık, tozlu hava… ama duvarda, panolarda bir sürü fotoğraf vardı. Hepsi… *kayıp kızlara* aitti. Melis de dahil. Ve bir köşede Zeynep’in kendi fotoğrafı. Tam geri dönmek üzereyken, bir defter buldu. Yalın’ın el yazısıyla yazılmıştı: *“Aşık olduğum her kalp, beni biraz daha öldürüyor. Onları korumak için… kaybetmeliyim.”* Zeynep’in gözleri doldu. Yalın… bir katil değildi. Ama karanlık bir laneti vardı. Aşk onun için… ölüm demekti. Tam o anda arkadan gelen o tanıdık ses: *“Beni neden takip ettin?”*