Sabahın ilk ışıklarıyla kaldırıma adımımı attım. Sabah ayazının serinliği yüzüme vurduğunda biraz olsun kendime geldim. Bu yolda yürümeye çocukluğumdan beri bayılırdım. Yolda yürürken dudaklarıma takılan bir şarkı, bu mahalleyi benim için biraz daha güzel kılıyordu. Elimdeki deftere öylesine resimler karalarken yolda yürüyemeyeceğimi fark ettim.Defter ve kalemimi çantama koyup otobüs durağına ilerlemeye devam ettim.On senedir bu sokakta babamla yalnız yaşıyordum. İlk iki senesi, eskiye göre daha yalnız geçmişti benim için.Annemin vefatından sonra babamla birlikte birçok yerle bağlantımızı kesmiştik. Aslında, babam dolayısıyla ben de kesmiştim. O dönem babam çok içine kapanmıştı, konuşmaz, gülmez olmuştu. Ben de onun sessizliğine alışmıştım. Okula gidip gelirken bile gözlerim hep yere bakardı. Ama zamanla, yavaş yavaş insan içine çıkmaya başladık. Eski komşularla yeniden selamlaştık, markette sohbetler ettik. Benim için zordu ama babamla yeniden hayatın içine karışmak iyi gelmişti.O iki sene benim için zulümdü. Bu yüzden pek hatırlamayı sevmem. Her neyse, olan oldu, geçmişte kaldı.Otobüs durağıma geldiğimde saate baktım, otobüsümün gelmesine beş dakika daha vardı.Durağa geçtim ve oturma yerine oturdum. Ama hata ettim, buz gibi olan demir beni anında titretti. Hemen kalkıp kaldırımın kenarına geçtim. Tekrar derin bir nefes alarak gökyüzüne baktım. Gerçekten bu manzara güzeldi.Ankara’nın ayazı kötü olsa da sabahları bazen çekilir oluyordu. Bu genellikle yazın olurdu. Kış ise… çoğu zaman kutuptaymışız gibi hissediyordum. Öyle günler vardı ki, burnumu atkımdan çıkaracak cesaretim bile olmazdı.Ben bunları düşünürken koşa koşa gelen çocuğu gördüm. Her gün aynı otobüste, aynı okula gidiyorduk. Karşı komşumuz Emir. Geçen sene taşınmıştı mahalleye. Pek sokağa çıkmazdı, genellikle evinde olurdu. Bu yüzden mahallede arkadaşı da yoktu.Otobüs geldiğinde kapı açılır açılmaz ilk ben bindim. Her zamanki yerim olan cam kenarına geçtim. O da her zamanki gibi, birbirimizi görebileceğimiz yere oturdu.Ben şarkımı dinledim. O ise defterine bir şeyler karaladı. Ben onu ara ara izlerken, o ise kaçamak bakışlarla defterine geri döndü. Belki de iki farklı dünyanın aynı insanlarıydık biz.
Okulun önüne gelmişti sonunda otobüs, yol boyunca ikimizinde kaçamak bakışlarıyla sürmüştü yolculuk.Otobüsten arka arkaya inerken kokusu burnuma çarptı.Gerçekten parfümü güzeldi, hızla yanından ayrılsam güzel olurdu.Okulun önüne geçtim ve feride ile firuzeyi bekledim. Bana göre gelmeleri uzun sürüyordu, aslında ben erken çıkmasam her şey daha güzel olabilirdi. Ama yapcak bir şey yoktu alışkanlık haline gelmişti.Kenarda durak simitçinin yanına gitmek çok cezbedici geliyordu. Uzun süredir sürekli simit yiyordum her gün kilo almıştım bu yüzden.Vazgeçmek en mantıklısıydı şu anlık, karşıdan gelen otobüsü gördüm. Büyük ihtimalle feride ile firuze de onun içindeydi.Yanılmamıştım.. içinde boğuşan iki kızı görünce yerin dibine girmek istedim.İnsanların bazen istediklerinin olamaması ne kadar acı.İtişe itişe inen ikiliye baktım, bir anlık okula tek girmek için haraketlendim.Ama durmak zorunda kaldım çünkü firuze benim üstüme doğru koşuyordu.GELME GELME 777 NE OLUR GELME KOŞMA EN AZINDAN.KOŞMA.KOŞMA.KOŞMA.NE OLUR!Yanıma gelen firuzeye ters ters baktım, "ne oldu? Deli danalar gibi koşuyorsun?""Biraz ferideyi kızdırdım ve beni kurtara bilecek kişi sensin" dedi nefeslenirken.Oflayarak ikisinide yanıma alıp okula girdik. Gerçekten bazen zor oluyorlardı.-kesinlikle bazen değil- sınıfa çıkarken halen tartışmaya devam eden ikiliyi dövmemek için kendimi sırama attım.🐚Okulun bitmesiyle çantamı toplamaya başladım. Sınıftakiler yavaş yavaş çıkarken, arkadaşım Feride başımın etini yiyordu.Neden hâlâ Emir'le konuşmadığımı soruyor, sonra da kendi sorusuna kendi cevap veriyordu. Yani anlayacağın, kendi kendine konuşuyor; ben de onu dinliyormuş gibi yapıyordum.Yahu, ben onun için zaten erken uyanıp erkenden okula geliyordum. Onun bunu fark etmemesi olağan dışı değildi, çünkü ilk geldiği zamanlarda ben ondan sonra çıktığım için karşılaşmıyorduk. Sadece gelişimiz aynıydı.Anlamaması biraz olası dışıydı bence. Neyse, ben de çantamı toparlayınca sınıftan çıktık.“Kızım artık konuş şu çocukla. Bak, ölüm var kalım var, ya birimize bir şey olursa içinde mi kalacak her şey?” dedi.“Konuşabileceğim ilk fırsatta söz, konuşacağım. Sana söz.”Pek inandırıcı olacağını sanmıyordum ama en azından geçiştirici olur diye düşündüm. Düşündüğüm gibi oldu sanmıştım ki… Yanılmışım.“Eğer konuşmazsan, ben seninle konuşmam. Dört aydır bu aşkın kahrını ben çekiyorum zaten.”Haklıydı, gerçekten de çekiyordu. Tek sıkıntımız, ben hayatımda ilk kez aşık oluyordum ve aşık olunca ne yapılır bilmiyordum.Okuldan çıkar çıkmaz durağa yöneldim. Biraz daha kalırsam, dayanamamaktan korkuyordum.“Tatlım görüşürüz, hadi hadi eve geç kalacaksın.”“Ay tamam be, bir şey demedik. Görüşürüz bebeğim.”Gülerek arkasını döndü, telefonuyla oynayarak uzaklaştı. O sırada yanıma gelen Emir’e baktım. Sessizce otobüsü beklemeye başladık. Sessizlik içinde binlerce kelime dökülür gibiydi ama biz sadece öylece duruyorduk.Sabah bindiğimiz otobüs geldiğinde yine her zamanki yerlerimize geçtik.Kulağımda çalan şarkıyla derinleşen duygular biraz tuhaftı ama güzeldi.Aklım başımda ama sana deliyim,Sözümse albay, kalemimin eriyimŞair değilim sersefilim, ben hâlâ serseriyim…(Şarkı: Acı Kahve – Talha Yıldırır)Aşk neydi, pek emin değilim ama hissettiklerim gerçekti. Ve emindim, bu sonsuza kadar sürecekti.Ne diyordu şarkıda? “Bizi yazar, içimi kâğıtlara dökerim; yıldızlardan seni çizerim.”Belki ben içimi döküyordum, ama ya o da bizi çiziyorsa?Biraz zor bir hayaldi bu. İmkânsız gibiydi. Ben ilerlemiyordum, onun da ilerlemesi için bir nedeni yoktu. En azından umutlanmıyordum. Bu yüzden iyiydim böyle. Şarkıyı dördüncü kez dinlerken, evimin olduğu durağa 10 dakika kaldığını fark ettim. Şarkı arkada çalmaya devam ederken duygular da biraz daha derinleşti.…Köşe başı bıçak çeken dünlerden,Tekme tokat dayak yerim aradaHatrı kırk yıl, acı kahve gözündenDüşünmedim hiç, diktim kafaya…Şarkı bir kez daha bittiğinde müziği tamamen kapattım. Birkaç dakika sonra durağa geldik. Ayaklandım, hızlıca otobüsten indim. Emir benden önce inmiş, çoktan köşeyi dönüp mahalleye girmişti bile.Beş dakika sonra evin önüne geldiğimde, kapının önünde duran kediye baktım. Daha 7-8 aylık gibiydi. Hemen eve girip biraz kedi maması aldım.Bir kapta kediler için aldığım vitaminlerle mamayı karıştırdım. Dünden kalan yaş mamayı da ekledim. En azından uzun süre aç kalmazdı. Hepsini güzelce karıştırdım.Yaparken biraz daha mama koyup daha fazla kediye vermenin daha mantıklı olduğunu düşündüm ve biraz daha ekledim.Mamayı, ayarladığım kaplara paylaştırmaya başladım. Kediler çoktan etrafı sarmıştı bile.Sonra yerimden kalkıp hafifçe gerindim, sırtım ağrıyordu biraz.Etrafa bakındığımda, Emir’in yeni geldiğini gördüm. Elinde birkaç market poşeti vardı. Poşetleri yere bırakıp kapıyı açtı, sonra poşetleri tekrar alıp evine girdi. Ve bir gün daha uzaktan bitmiş oldu.Tam eve girecekken Züleyha Teyze’nin sesini duydum.“Melis, kızım. Bir dakika durur musun?”“Efendim Züleyha teyzeciğim?”“Nasılsın bakayım, okul nasıl gidiyor?”“Çok şükür iyiyim. Okul da iyi gidiyor. Sen nasılsın?”“Ben de iyiyim çok şükür. Şey diyecektim… sizde un var mı? Acil lazım da.”“Vardı diye hatırlıyorum. Hemen getiririm. Sen ver kaseni.”“Al kuzum.”Mahallenin seçili tonton teyzelerindendi Züleyha Teyze. O yüzden kıramazdım.Kaseyi unla doldurup kendisine götürdüm.“Al bakalım, dikkat et, dökme.”“Ayıp ettin, ben daha o kadar bunamadım,” dedi gülerek.Arkasını dönüp giderken ona baktım. Aslında biraz bunamıştı gerçekten.Mahallede top oynayan çocuklara gözüm takıldı. Çocuk sesleri bazen iyi geliyordu insana. En azından mahallede bir neşe, bir canlılık oluyordu.
