Ava, Kenan'ın arkasından uzun süre baktı. İçinde garip bir boşluk vardı. Daha birbirlerini yeni tanıyorlardı ama sanki ayrılacak olmak onu beklediğinden daha çok üzmüştü.
Otele döndüğünde Elif yatağa uzanmış telefonuyla ilgileniyordu.
"Ne oldu? Hâlâ onu mu düşünüyorsun?"
Ava çantasını koltuğa bıraktı.
"Bilmiyorum... Sanki her şey çok hızlı gelişiyor."
Elif gülümsedi.
"Belki de bazı insanlar hayatına tam zamanında girer."
Ava cevap vermedi. Perdeyi aralayıp Torino'nun ışıklarını izledi.
Ertesi sabah...
Saat henüz yedi bile olmamıştı.
Ava erkenden kalktı. İçinden bir ses onu Juventus tesislerine gitmeye zorluyordu.
Tesislerin önüne vardığında takım otobüsü hazırlanmaya başlamıştı. Futbolcular bavullarını yerleştiriyor, görevliler son kontrolleri yapıyordu.
Ava uzaktan izlerken biri omzuna hafifçe dokundu.
Arkasını döndüğünde Kenan'ı gördü.
"Geleceğini tahmin etmiştim."
Ava şaşkınlıkla güldü.
"Nereden bildin?"
"Çünkü ben olsam ben de gelirdim."
İkisi birlikte tesis bahçesinde yürümeye başladılar.
Sabahın serinliği etrafı sarmıştı. Bahçede neredeyse kimse yoktu.
Kenan sessizliği bozdu.
"Dün sana söz vermiştim."
"Hangi söz?"
"Gitmeden önce seni göreceğime dair."
Ava hafifçe gülümsedi.
"Sözünü tuttun."
Kenan cebinden küçük bir anahtarlık çıkardı.
Üzerinde siyah-beyaz çizgiler ve küçük bir yıldız vardı.
"Bunu sana vermek istiyorum."
Ava şaşkınlıkla baktı.
"Ama neden?"
"Çünkü bu yolculuğu hatırlamanı istiyorum."
Ava anahtarlığı avucuna aldı.
"Teşekkür ederim... Bunu hep saklayacağım."
Tam o sırada takım otobüsünden bir görevli seslendi.
"Kenan! Hareket ediyoruz."
Kenan derin bir nefes aldı.
"Gitmem gerekiyor."
İkisi de birkaç saniye konuşamadı.
Sonunda Kenan gülümsedi.
"Ben dönene kadar Torino'yu benim yerime keşfet."
"Sen de maçını kazan."
Kenan başını salladı.
"Söz."
Otobüse binmeden önce son kez dönüp Ava'ya el salladı.
Ava da gülümseyerek karşılık verdi.
Otobüs yavaşça uzaklaşırken Ava'nın telefonu titredi.
Bilinmeyen Numara
Tereddüt ederek mesajı açtı.
"Kenan'dan uzak dur. Yoksa pişman olursun."
Ava'nın yüzündeki gülümseme bir anda kayboldu.
Mesajın kimden geldiğini anlamaya çalıştı ama numara kayıtlı değildi.
Tam o sırada ikinci bir mesaj geldi.
"Bu daha başlangıç..."
Ava derin bir nefes aldı.
"Bunu kim yapıyor?" diye düşündü.
Elindeki anahtarlığa baktı ve mesajı tekrar okudu.
Artık bu hikâye sadece romantik bir tesadüf değildi.
Birileri, onların yakınlaşmasını istemiyordu...
Devam edecek... ❤️⚽
