Ertesi akşam...
Tatilin son gecesiydi.
Gün batımı, denizi turuncu ve pembe renklere boyamıştı.
Otelin bahçesinde canlı müzik vardı.
Andrea bir anda ayağa kalktı.
"Ben dondurma almaya gidiyorum."
Elif hemen anladı.
"Ben de geliyorum."
Ava şaşkınlıkla sordu.
"Az önce yemediniz mi?"
Andrea masum bir ifadeyle gülümsedi.
"İkinciyi hak ettik."
İkisi hızla uzaklaşınca Kenan hafifçe güldü.
"Bizi yine yalnız bıraktılar."
Ava da gülümseyerek başını salladı.
"Artık bunu bilerek yaptıklarından eminim."
İkisi sahil boyunca yürümeye başladı.
Dalgaların sesi dışında hiçbir şey duyulmuyordu.
Ay ışığı denizin üzerine vuruyordu.
Bir süre sessizce yürüdüler.
Sonunda Kenan durdu.
"Ava..."
Ava ona döndü.
"Efendim?"
Kenan derin bir nefes aldı.
"Bu kez telefonumu kapattım."
Telefonunu cebinden çıkarıp gösterdi.
Gerçekten kapalıydı.
"Artık kimse bölemeyecek."
Ava hafifçe gülümsedi.
"Demek bu kadar önemli."
Kenan başını salladı.
"Çünkü sana söylemek istediğim şeyi daha fazla içimde tutamıyorum."
Ava'nın kalbi hızlanmıştı.
Kenan birkaç saniye sustu.
Sonra gözlerinin içine bakarak konuşmaya başladı.
"İlk tanıştığımız günü hatırlıyor musun?"
"Birbirimizi pek tanımıyorduk."
"Sonra birlikte o kadar çok şey yaşadık ki..."
"Tehlikeler atlattık."
"Birlikte güldük."
"Birlikte korktuk."
"Sen hep yanımdaydın."
Ava sessizce onu dinliyordu.
Kenan gülümsedi.
"Maçtan önce bana verdiğin bileklik..."
"Hâlâ bileğimde."
Kolunu kaldırıp bilekliği gösterdi.
"Çünkü bana şans getirdiğine inandım."
"Ama sonra fark ettim..."
"Asıl bana güç veren bileklik değilmiş."
Ava'nın gözleri dolmaya başlamıştı.
"Senmişsin."
Kenan derin bir nefes aldı.
Sonunda en çok söylemek istediği cümleyi kurdu.
> "Ava... Sana âşığım."
> "Seni düşündüğüm kadar hiç kimseyi düşünmedim."
> "Gülümsediğinde ben de gülümsüyorum."
> "Üzüldüğünde içim acıyor."
> "Hayatımda olmanı istiyorum."
Ava'nın gözlerinden birkaç damla yaş süzüldü.
Gülümseyerek konuştu.
"Ben de..."
"...sana karşı boş değilim."
Kenan şaşkınlıkla baktı.
"Gerçekten mi?"
Ava başını salladı.
"İlk başta bunun sadece hayranlık olduğunu sandım."
"Ama seni tanıdıkça..."
"Her gün seni daha çok merak etmeye başladım."
"Seninle vakit geçirmek bana iyi geliyor."
"Ve..."
"...ben de senden hoşlanıyorum."
İkisi de birkaç saniye hiçbir şey söylemedi.
Sadece birbirlerine baktılar.
Kenan yavaşça bir adım yaklaştı.
Ava da yerinde kaldı.
Tam o sırada...
Uzaktan iki çift göz onları izliyordu.
Andrea heyecandan Elif'in kolunu sıkıyordu.
"Bak!"
"Bak!"
"Şimdi olacak!"
Elif de gülümseyerek,
"Ses çıkarma."
Kenan tam Ava'nın yanağına doğru eğilecekken...
Göz ucuyla Andrea ile Elif'i fark etti.
İkisinin de merakla onları izlediğini görünce durdu.
Derin bir nefes alıp başını iki yana salladı.
Sonra yüksek sesle seslendi.
"Andrea!"
Andrea irkildi.
"Efendim?"
Kenan gülerek ama hafifçe utanmış bir ifadeyle konuştu.
"Sizi görüyorum."
"Beş dakikadır bizi izliyorsunuz."
Andrea suçüstü yakalanmış gibi etrafına baktı.
"Şey..."
"Biz aslında..."
Elif kahkahasını tutamıyordu.
Kenan gülümseyerek başını salladı.
"Hadi..."
"Bize biraz yalnız kalma şansı verir misiniz?"
Andrea iki elini havaya kaldırdı.
"Tamam tamam!"
"Gidiyoruz."
Elif de gülerken Andrea'nın kolundan tuttu.
"Gel."
İkisi koşarak uzaklaştı.
Andrea giderken arkasını dönüp bağırdı.
"Biz hiçbir şey görmedik!"
Elif kahkahalar atıyordu.
Sahil yeniden sessizleşti.
Kenan ile Ava birbirlerine baktılar.
Sonra ikisi de aynı anda gülmeye başladı.
Ava başını iki yana salladı.
"Onlar hiç değişmeyecek."
Kenan da güldü.
"Sanırım."
Bir an daha birbirlerine baktılar.
Kenan hafifçe omuz silkti.
"Sanırım romantik anımızı mahvettiler."
Ava gülümseyerek cevap verdi.
"Belki de..."
"...en güzel anı bu oldu."
İkisi yan yana yürümeye devam etti.
Artık söylemeleri gereken en önemli şey söylenmişti.
Geriye sadece birlikte yeni anılar biriktirmek kalmıştı.
Devam edecek... ❤️🌅📖