Ava'nın telefonu kapandıktan sonra etrafı derin bir sessizlik kapladı.
Kenan hâlâ elindeki mektuba bakıyordu.
Sofia endişeyle sordu:
"Ne dedi?"
Ava yavaşça cevap verdi.
"Mektubu açmadan önce bir kez daha düşünmemizi söyledi."
Andrea kaşlarını çattı.
"Birisi her adımımızı biliyor."
Kenan derin bir nefes aldı.
"Artık korkup geri çekilmeyeceğim."
Titreyen elleriyle zarfı açtı.
İçinden yılların eskittiği, sararmış bir mektup çıktı.
"Sevgili Kenan,
Eğer bu mektubu okuyorsan demek ki yıllar geçmiş. Sana söyleyemediğim bazı şeyler var. Babam bizi taşımıyor... Gitmek zorundayız. Bana hiçbir şey sorma dediler. Eğer bir gün geri dönersem, seni eski saat kulesinde bulacağım. Çünkü çocukken en büyük sırrımızı oraya saklamıştık.
Beni unutma.
Arkadaşın, Emir."
Mektubu bitiren Kenan'ın gözleri dolmuştu.
Ava sessizce yanına yaklaştı.
"İyi misin?"
Kenan hafifçe başını salladı.
"Demek o gün hiçbir şey anlatamamış."
Sofia üzgün bir ifadeyle yere baktı.
"Keşke bu mektubu yıllar önce bulsaydım."
Kimse konuşmuyordu.
O akşam...
Kenan ve Ava yeniden eski saat kulesine gitmeye karar verdiler.
Bu kez Andrea ve Sofia da onlarla birlikteydi.
Saat kulesinin arkasındaki eski taş duvarın önüne geldiler.
Kenan etrafı dikkatlice incelemeye başladı.
"Emir 'sırrımız' demişti..."
Bir süre sonra Ava yerde diğer taşlardan farklı görünen gevşek bir taşı fark etti.
"Kenan, buraya bak!"
Kenan taşı dikkatlice kaldırdı.
Altında küçük, paslanmış metal bir kutu vardı.
Andrea şaşkınlıkla,
"Yıllardır burada durmuş..."
Kutuyu açtılar.
İçinden üç çocukluk fotoğrafı, eski bir anahtar ve katlanmış küçük bir kâğıt çıktı.
Kâğıtta tek bir cümle yazıyordu:
"Gerçek, anahtarın açacağı kapının arkasında."
Ava anahtarı eline aldı.
"Bu hangi kapının anahtarı olabilir?"
Tam o sırada arkalarından bir alkış sesi duyuldu.
Hepsi aynı anda döndü.
Karanlığın içinden siyah kapüşonlu biri yavaşça ortaya çıktı.
Yüzü hâlâ görünmüyordu.
Sakin bir sesle konuştu:
"Sonunda ilk sırrı buldunuz."
Kenan öne çıktı.
"Sen kimsin?"
Kapüşonlu kişi hafifçe gülümsedi.
"Beni tanımıyorsun... Ama ben sizi uzun zamandır tanıyorum."
Bunu söyledikten sonra cebinden küçük bir kum saati çıkardı ve yere bıraktı.
"Artık zaman daralıyor."
Sonra arkasını dönüp karanlığın içinde kayboldu.
Kenan yerdeki kum saatini eline aldı.
Ava fısıldadı:
"Bu iş düşündüğümüzden çok daha büyük..."
Devam edecek... ❤️⚽🔑
