İşler her zamanki gibi yolunda ve zamanında ilerliyordu. Kötü anıların koridorlarını yıkıp yeni koridorlar inşa ediyorduk. Bunu içten içe kendime kızarak yapıyordum çünkü böyle olmaması gerektiğini biliyordum. Kötü anılar kendi eksikliklerimizi bize gösterir ve hatalarımızdan ders çıkararak ilerlemeyi öğretirdi. Biz ise tüm hataları ortadan kaldırır ve hataları doğru anılar gibi gösterirdik.
Yine koridorları kırdığımız bir gün önceki günlerden farklı ilerliyordu. Daha fazla yıkım ve daha fazla kötü anı. Sorunun ne olduğunu belki de hiç bilmeyecektim. Bizim işimiz sadece yıkımdı. İşimizle ilgili ne soru sorabilir ne de doğruluğunu sorgulayabilirdik.
Çevreme bakındığımda yeni yıkımların başladığını gördüm. Koridorların neredeyse tamamını düzeltmişken her saniye daha fazlası ekleniyordu. Daha da fazlası olmadan bunun sonlanması gerekiyordu çünkü her an bir sarsıntı olabilecek kadar büyük bir yıkımın tam ortasındaydık. İçerisinde çalıştığımız beyin kontrolünü kaybedebilir ve tüm anılar yok olabilirdi. Ana ekranda beliren yazıyla herkesin kafası o tarafa çevrildi. Kimse ne olduğunu anlamamıştı.
Ekran da ‘YIKIM BAŞLIYOR’ yazısını görenler farklı anılara kaçmaya başlamıştı. Tüm gücümle yıkımı tamamlanmış bir anıya doğru koşarken önümdeki bir çıkıntıya takıldım ve yalpalayarak farklı bir anıya yuvarlandım.
Gözlerimi açtığımda her yer karanlıktı. Tek ışık kaynağı etraftaki sokak lambalarıydı. Yolda yürüyen küçük bir kız en parlak sokak lambasının yanındaki banka oturdu ve ayaklarını kendine çekip kollarını bacaklarının etrafına doladı. Sonra bir anda güneş yükseldi ve küçük kız yok oldu. Sokağa tekrar giren kızın yüzünde kocaman bir gülümseme vardı ve mutlu bir şekilde koşturuyordu.
Anı kendini tekrarlarken bulunduğum yerden uzaklaştım. Çevreme bakınsam da görünürde hiçbir çıkış yolu yoktu. Sanki tüm dünya sadece bu anıdan ibaret gibiydi. Belki de küçük kız neden burada olduğumu ve nasıl çıkabileceğimi bana söyleyebilirdi. Küçük kıza doğru ilerledim ve anı başa sarmadan elimi ona uzattım. Elim küçük kızın içinden geçmişti. Bu da demek oluyordu ki bu işte yalnızdım.
Dümdüz yol boyunca çevreme bakarak ilerledim. Bir şeyler tanıdıklaşmaya başladığında yoldaki kızı gördüm. Başladığım yere geri dönmüştüm. Bunu birkaç defa gücüm tükenene dek tekrarladım. Fakat sonuç hiç değişmedi.
